Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Ησουν όνειρο ήσουν πλάνη

Βαριά τα μάτια του καημού
δρόμοι θολοί του χωρισμού
θάλασσες ποτά ναυαγισμένα
μυαλά από στάχτες σκορπισμένα.

Πριν το χάραμα και πάλι
γυρίζω με άδειο το κεφάλι
μουδιασμένος στου πόνου το κρεβάτι
δεν μπορώ να κλείσω μάτι.

Δυσκολεύουμε όμως να δακρύσω
γιατί ο χρόνος δεν πάει πίσω
έχω κολλήσει στου μυαλού την αυταπάτη
ότι ήμουνα για σένα κάτι.

Παραλίγο όμως να ξεχάσω
έτρεμα μήπως και σε χάσω
μα στης νιότης στο σεργιάνι
ήσουν όνειρο, ήσουν πλάνη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μήπως ήρθε η ώρα;

Μήπως ήρθε η ώρα να κοιτάξεις ποιος είσαι για να μάθεις τι κάνεις την αυλαίας σου κλείσε στα σκοτάδια σου ψάξε τα κομμάτια σου σμίξε μή...