Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Βύθιζες το πλοίο της ζωή σου

Συνήθιζες να κρύβεις το εγώ σου σε μια  ανίατη κίτρινη μιζέρια
ήθελες να βλέπεις τον θυμό σου που πάνω σου χρόνια ξενυχτά
τα λάθη σου κρατούσες ρημαγμένα στα ποιο χλομά σου μεσημέρια
ζητούσες ολόγυρα τ`αστέρια τα μάτια σου δεν μέναν ανοιχτά


Ταξίδευες στα σύνορα του κόσμου μα ήσουν θάλασσα χωρίς ακρογιαλιά
σκέπαζες στην άμμο με τα χέρια τα ναυάγια που δεν θέλεις να μιλάς
μούγκριζες της νύχτες ματωμένος στα όνειρα μίλαγες και ξύπναγες παλιά
έπνιγες την θλίψη της ανίας στα δυο σου χέρια μα τώρα σ΄αρέσει να γελάς


Βύθιζες τον πλοίο της ζωή σου σε μια πεθαμένη ανάσα που όλο προσκυνάς
ξενύχταγες σε ανόητα λημέρια που στον χρόνο ποτέ σου δεν ξεχνάς
άκουγες το ήχο της καρδιά σου μα τώρα μουδιάζεις και ξυπνάς
έπνιγες τους δαίμονες της τρέλας και τώρα ουρλιάζεις και πονάς
 
Ταξίδευες στα σύνορα του κόσμου μα ήσουν θάλασσα χωρίς ακρογιαλιά
σκέπαζες στην άμμο με τα χέρια τα ναυάγια που δεν θέλεις να μιλάς
μούγκριζες της νύχτες ματωμένος στα όνειρα μίλαγες και ξύπναγες παλιά
έπνιγες την θλίψη με τα δυο σου χέρια μα τώρα σ΄αρέσει να γελάς.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μήπως ήρθε η ώρα;

Μήπως ήρθε η ώρα να κοιτάξεις ποιος είσαι για να μάθεις τι κάνεις την αυλαίας σου κλείσε στα σκοτάδια σου ψάξε τα κομμάτια σου σμίξε μή...