Κουράστηκες και ψάχνεις κάποια λύση

Ξημέρωμα και έρχεται ο Απρίλης 
Η εποχή σου φαντάζει να γεννιέται
Την φήμη σου την άχαρη αρνιέσαι
Τον κόσμο που χάνεις δεν δανείζεις.

Το πρόσωπο κοιτάζεις στον καθρέφτη
Με ψέματα την φθήνια σου σκεπάζεις
Υποσχέσεις τον νου σου να κουράζεις
Αδιάκοπα στη τρέλα η ώρα σου χαμένη.

Κακόφημοι οι δρόμοι σου κραυγάζουν
Στα πέλαγα ο Νόστος σου δραπέτης
Και αν ένιωθες ποιος ήταν ο αφέντης
Οράματα κοιτάζεις που δαμάζουν.

Κουράστηκες και ψάχνεις κάποια λύση 
Ότι κι αν σκέφτηκες δεν ήταν για καλό σου 
Τον εαυτό σου τώρα βλέπεις για εχθρό σου 
Τυλίγεις την αγχόνη γύρω από τον λαιμό σου.
Στον χάρο την ψυχή σου θέλησες να χύσεις.

Ρακένδυτος αντάρτης

Ρακένδυτος αντάρτης

Της θείας δίκης η φωνή

Ενδελεχής επαναστάτης

Αδιαπραγμάτευτης οργής.

Γαλουχεί της μάνας το παιδί 
Της αρετής το δυναμάρι
Του ίσκιου μάς το φώς 
Και της αυγής φεγγάρι.

Διαπρύσιος ο σκοπός 
Στου ήχου το δοξάρι 
Κατάφωρος ο ουρανός 
Της νιότης το κλωνάρι.

Μνισήκακος οπλοφορεί
Στις ρεματιές στα δάση 
Αλώβητος μονολογεί
Εκδίκηση να πάρει.

Από τις στάχτες σου

Χρυσόσκονη κυλάει απ' τα σύννεφα
Του δαίδαλου φτερά έχεις φορέσει
Αρχάγγελοι κοιτάζουνε την ύαινα 
Που τρέφεται απ' όσα έχεις μαζέψει.

Ξενύχταγες και έβλεπες οράματα 
Που τόσο άδικα σε έχουνε πονέσει
Η άλλη όταν σου μίλαγαν για θαύματα
Σκεφτόσουνα πως σε είχανε ξοδέψει.

Μία νύχτα που σε πνίγει το παράπονο
Από τον κόσμο τους θα δραπετεύσεις
Μα είσαι ένα βήμα πριν τον θάνατο 
Από τις στάχτες σου θα ζωντανέψεις.

Ήρθε η ώρα για όλους τους παράδοξους
Που τον κόσμο σου τον έχουνε στερέψει 
Να κόψεις τα κεφάλια στους ανάγωγους
Που πίστεψαν πως τον ήρωα θα παίξεις.

Χαμένη Ατλαντίδα

Καβαλάρης επιστρέφω από τον Άδη 
Με ερείπια φορτωμένος αναμνήσεις 
Αν δεν ξέρεις πώς θα βγάλεις το σκοτάδι 
Σκέψου πρώτα τις μικρές περιπλανήσεις.

Χίλια χρόνια η αλμύρα με έχει ψήσει 
Ξεχασμένος αργοναύτης που πονάει 
Και αν δεν θέλεις τώρα έχω λησμονήση 
Του παράδεισου και της κόλασης σημάδι.

Είμαι χρόνια σε λαγούμια τρυπωμένος
Δεν με ξέρεις ούτε πρόκειται να μάθεις
Είμαι άτρωτος στον κόσμο μυημένος
Παράξενης της φύσης μου μονάρχης.

Και αν δεν έχασες ακόμα την παρτίδα 
Μη νομίζεις πως ο χάρος σε έχει χάσει

Και άμα βρήκες τη χαμένη Ατλαντίδα
Φευγαλέα το κορμί σου έχεις θάψει. 

Κάψε την σκιά

Άκου τη φωνή μέσα σου βαθιά 
Κοίτα το κορμί θέλει γιατρία 
Σκέψου τη στιγμή φεύγει μακριά 
Δώσε το φιλί μένει στην καρδιά.

Ρίξε στο νερό μαύρη λησμονιά 
Γέννησε και εσύ όμορφα παιδιά 

Φέρσου λογικά ο χρόνος σε νικά 
Κράτα την πνοή άγγελος κοιτά.

Φέρε αλλαγή αλλάζοντας σειρά 
Σώσε ομορφιά μίζερα γερνά
Ζήσε αρμονικά η αιτία θα πονά
Πίστεψε πως ζεις κάψε την σκιά.

Μίλα στο Θεό προσκύνα πιο συχνά 

Ξύπνα το μυαλό εκείνος καρτερά 
Έρχεται αδερφός νιώσε τη χαρά
Μέσα σου το φως καίει ευλαβικά.

Αντίπερα σε πλεύση

Απρόσμενα και απόψε με κοιτάς 
Σαν να θελες τον χάρο να αντικρίσεις
Κι αν έπαιξες το ζάρι της ζωής
Νοσταλγήσεις για πάντα να με σβήσεις.

Μα δεν ζύγιασες τα πράγματα σωστά
Και μούλιασες στον γέροντα τον χρόνο
Τα όνειρα σου βγήκανε λειψά
Με πρόδωσες που σου δωσα τον θρόνο.

Και σμίλεψες ακόνι απρόσμενο πρωί
Που σου πάνε αντάρτικα θα πέσω 
Νόμιζες πως ήμουνα καμμένος σαν χαρτί
Περίμενες το όπλο μου θα στρέψω.

Δεν ήξερες για μένανε τι σήμαινε ζωή
Πώς τα άλυτα του πόνου έχω ανατρέψει
Πίστεψες πώς με έπιασες απόψε σε παχνί 
Ο Κόσμος μου υπήρχε αντίπερα σε πλεύση.

Σαν Αυελίδος καρτερό

Σαν Αυελίδος καρτερό
Κάτω απ'το παράθυρό σου 
Ατζάρντο έχω στο μυαλό
Αν με είδες στο όνειρό σου.

Κάζο με πιάνει τρομερό
Πώς δεν θα μ' αγαπήσεις

Και τον Άγιο προσκυνώ 
Εμένανε να καρτερήσεις.

Κοντέσα μου σε παρακαλώ
Τράτο σου δίνω να σκεφτείς
Μη προλάβω και φαρμακωθώ
πριν την πρότασή μου να δεχτείς.

Κομπέβελος σου θε να γίνω
Μπελέτσα μου μαλαματένια
Το σκαρτσοφόλι μου σου δίνω 
Είσαι γλυκιά σαν μια γαρδένια.

Το Χάνι της Γραβιάς

Κανόνια ξύπνησαν τον όχλο
Τραντάχτηκε το χώμα το ζεστό
Και εσύ πού έζησες με μόχθο 
Νοστάλγησες τον γκρίζο σου θυμό.

Χαλάσματα ρημάξανε την πόλη

Και άρματα περάσαν το χωριό
Δακρύσανε οι γέροντες με τόλμη 
Οι μανάδες μας αντίκρισαν χαμό.

Γυναικόπαιδα αφήσαμε οπίσω
Και μπήκαμε στην πρώτη τη γραμμή 
Ο θάνατος μας κοίταζε ξωπίσω
Μα η Πατρίδα μας πεσμένη αντηχεί.

Ματώσανε τα στήθια παγωμένα
Το αίμα μας που έτρεχε ζεστό 
Και όσα μου είχες ειπωμένα
Κρατάω σαν να ναι φυλαχτό.

Πολεμήσαμε με δύναμη ανδρείας 
Σώζοντας παιδιά από σκλαβιά 
Ξαναγράφοντας Πατρίδας ιστορία
Πεθάναμε στο Χάνι της Γραβιάς.

Κοίτα με πως σ' αγαπώ (Βαρκαρόλα)

Κοίτα με κοίτα με πως σε ποθώ 
Κοίτα με κοίτα με πως σ' αγαπώ 
Κοίτα με κοίτα με πως σε ποθώ  
Κοίτα με κοίτα με πως σ' αγαπώ.

Τι γλυκό να σε ποθούν 
Με ομορφιά και άνθη 
Στα χαμένα τα βάθη 
Πληγωμένοι καιροί δεν θα ρθουν.

Τι γλυκό να σε ποθούν 
Με ομορφιά και άνθη 
Στα χαμένα τα βάθη 
Πληγωμένοι καιροί δεν θα ρθουν.

Και όπως με καρτεράς 
Και όπως σε καρτερώ 
Βρίσκω χρόνο να στο πω 
Βρίσκεις χρόνο μα πονάς.

Γίναν όλα τώρα ασήμαντα 
Συναισθήματα ανεκπλήρωτα 
Ο χρόνος είναι γιατρειά

Μα ο πόνος κυβερνά.

Και όπως με καρτεράς 
Και όπως σε καρτερώ 
Βρίσκω χρόνο να στο πω 
Βρίσκεις χρόνο μα πονάς.

Γιατί όλα γίναν δύσκολα 
Θολά βουβά τα αισθήματα
Για την αγάπη μας εγώ 
Δεν θέλω να πονό.

Ήπια τον κόσμο μία γουλιά

Έσβησα και απόψε το τσιγάρο 
Ήπια τον κόσμο μία γουλιά
Και η ψευδαισθήσεις μου πουλάν
Τη ζωή μου να ρισκάρω.

Νιώθω ευάλωτος γιατί 
Έχει ποτίσει το κορμί
Απο ουσίες και αλκοόλ
Και έχω χάσει το κοντρόλ.

Έχει αγριέψει η εποχή
Και το μυαλο μας που νοσεί
Θέλει να αλλάξει την τροπή
Για να κερδίσει η ζωή.

Δεν έχω χρόνο για να δω 
Αυτό τον κόσμο που μισώ 
Μου χουν ρημάξει την ψυχή 
Οι ουσίες και οι καιροί.

Τα όνειρα μάς βγήκαν δανεικά

Γυρίζοντας σε μέρη μαγικά 
Ταξίδια με ωραίες αναμνήσεις
Τα όνειρα μάς βγήκαν δανεικά 
Και ήθελες εμένα να αγαπήσεις.

Ταξίδεψα στο άγνωστο γιατί
Η Θάλασσες αρχίσαν να ομορφαίνουν
Μα εγώ ψυχάκιας πειρατής
Τα θαύματα μαζί σου με τρελαίνουν.

Νοστάλγησα να ψάξω το κορμί
Της νιότης σου ερέθισμα με καίει
Δεν είχα την δικιά σου την στοργή 
Νομίζω πως η αιτία σου τα φταίει.

Μα όλα αυτά αλλάξανε στιγμή  
Γνωρίστηκα αμέσως με τον πόνο
Και αν ένιωθα για σένανε ντροπή 
Την απουσία σου τώρα την πληρώνω.

Ήρθε η ώρα για να ζήσεις

Από την παλιά Καλύβα 
Έρχονται οι αναμνήσεις 
Με την ξύλινη ασπίδα
Γίναν τώρα εξαρτήσεις.

Κοιτάς ξανά καμιά ελπίδα 
Πρέπει πρώτα να δακρύσεις
Γνωστή και πάλι η παγίδα
Ήρθε η ώρα για να ζήσεις.

Δεν σε παίρνει γι' άλλη μπλόφα  
Το μυαλό να κυβερνήσεις 
Είναι ύπουλη η σκρόφα
Που σου λέει να αγαπήσεις.

Χρόνια τώρα ίδια ρότα

Και όλο λες πως θα γυρίσεις
Μα ήταν καθαρή η ντόπα
Και δεν θελεις να ξυπνήσεις.

Με χώμα νερό και θυμιατό

Από αιωνόβιες ελιές κρατώ 
Καρπούς που έχουνε γουρμάσει
Σμιλεύω της μιζέρια σου σκοπό 
Στα χέρια μου κρατώ τα άχθη.

Από αμπέλια καρτερό να πιω 
Κρασί μία αγκωνή ψωμί και αλάτι 
Τον Διάτανο σκορπάω στο κακό
Να βγω στο φως πριν έρθει και με βλάψει.

Με χώμα νερό και θυμιατό 
Ξορκίζω τα δοσμένα άχτι 
Το χτένι σου στον αργαλειό
Υφαίνει μπατανία ζωή με άνθη.

Καρτεράς και εσύ να δεις χριστό 
Με ζάλα φορτωμένος αγκάθινο στεφάνι
Τα τάλαντα μετράς που κουβαλά
Αλαφροΐσκιωτο παιδί πού γύριζε σεργιάνι.

Μέσα μου καίει μία ψευτιά

Θέλω απόψε να χαθώ 
Από τον κόσμο το θαμπό
Από συνήθειες να κρυφτό 
Στα όρη και στα δάση.

Πετάω τώρα μακριά 
Δίχως ευχή και λησμονιά 
Από πλεκτάνες που μισώ 
Να σβήσω από το χάρτη.

Μέσα μου καίει μία ψευτιά 
Μα του ουρανού η ξαστεριά 
Φέγγει για μένα σιωπηλά
Το μίσος έχω θάψει. 

Φεύγουν τα χρόνια τα λειψά
Μα είναι ο ήλιος ποιο ψηλά 
Στου φεγγαριού τα πορφύρα
Η μοίρα έχει γράψει.

Κοιτάω τώρα μακριά
Αυτά που μένουνε μισά 
Στην πονεμένη μου καρδιά 
Το πλοίο έχω χάσει.

Ο Ιούδας προχώρα

Κοίταξε μέσα σου βαθιά

Πώς ωριμάζεις ξαφνικά

Από μία πέτρινη καρδιά

Ο τρόμος ξεπροβάλλει.

Χάνεσαι φεύγεις σιωπηλά 

Από μία έρημη μάτια 

Δεν σου έχουν μείνει και πολλά 

Για να χεις να προβάλλεις.

Αιτίες λάθη μάρτυρας 

Από μία άχρωμη ψευτιά

Και ο Ιούδας προχώρα 

Κι αν κλαις θα σε προλάβει.

Καίγεσαι σβήνεις τώρα πια 

Μέσα από ερείπια κουβαλάς 

Μία ελπίδα στα παλιά 

κι αν φταίς δεν σε δικάζει.

Ζουμπούλια και βασιλικός

Γέμισε ο τόπος μυρωδιές 
Ζουμπούλια και βασιλικός
Θάλασσες και ακρογιαλιές 
Στη μνήμη έχεις γράψει.

Θυμάσαι που σουνα μικρός 
Τα πανηγύρια στο χωριό
Απ' το μικρό σου καπηλειό 
Ο κοσμος έχει αλλάξει.

Τα καλοκαίρια μαγικά 
Ρεντεβουδάκι στα κλεφτά 
Στα θερινά τα σινεμά
Οι νύχτες έχουν πάψει.

Ωραία χρόνια ξεγνοιασιά 
Με τα κορίτσια αγκαλιά
Κιθάρες παίζανε γλυκά 
Τα νιάτα είχαν λάμψη.

Με αναμνήσεις στο μυαλό 
Δηλώνεις πάντα νοσταλγός 
Όσο θυμάσαι τα παλιά
Εικόνες έχεις θάψει.

Δημήτρης Λάγιος (Ο θάνατος σε κυριεύει)

Το πάθος σου η μουσική
Αγάπη σου η μελωδία
Ήταν για σε ύψιστα αγαθά 
Της δικής σου παρουσίας. 

Καρτερούσες πολλές φορές
Από μεγάλους ποιητές
Να γράφεις ωραίες μουσικές 
Που 'χουν τον ήλιο για λατρεία.

Από των αθανάτων τις γραφές
Έπλαθες ύμνους και μορφές 
Ζακυνθινής κληρονομιάς
Με σερενάδες επαγγελίας.

Να ονειρεύεσαι στο κάθε βήμα σου 
Πριν την ζωή μετά το θάνατο
Και κάθε ψίθυρο από τα χείλη σου
Από το χρόνο σου μέχρι το άπειρο.

Και η Υακίνθη σου να ξεπροβάλει
Μέσα από σένανε κορμί ανάγλυφο
Μέσα από θάλασσες νέκρα τα όνειρα
Μοίρα σε πρόδωσε και ήτανε άδικο.

Ρωγμές ανοίχτηκαν μέσα στον πόνο 
Η απουσία σου να ζωντανεύει
Νότες να παίζεις πάνω στο πιάνο 
Ο θάνατος σε κυριεύει.

Ο Νόστος σου

Εκεί που κατοικούν τα ξωτικά 
Σε μία πύλη γεμάτο νυχτερίδες
Πετούν ψιλά σαν να ναι αερικά 
Του κόσμου τα στερνά και η λεπίδες.

Οι σκέψεις σου για χρόνια έχουν ζήσει 
Την σκύλα πού ουρλιάζει μοναχή 
Στα άγραφα τευτεριά σου έχεις σβήσει 
Την αλήθεια σου που μένει ζωντανή.

Τα έγκατα της γης πήραν φωτιά
Ο χρόνος σου γεμάτος με ρυτίδες
Στα χέρια σου ζυγίζεις την ψευτιά 
Ο Νόστος σου γεμάτος με ελπίδες.

Τον ουρανό σου ξέρεις να κοιτάς 
Εκει φωτίζονται τα αστέρια
Μονάχος το δρόμο σου τραβάς
Με ρήτρα τα αιχμηρά μαχαίρια.

Εις μνήμην Διονυσίου Θεοδόση

Έχεις χρόνια φύγει για ταξίδι μακρινό 
Δεν ξεχνιέται η παρακαταθήκη σου εδώ 
Ήσουν ένας υπέρτατος τραγουδοποιός
Με ωραία άσματα και μελωδικός.

Με αυτά τα θαύματα διαχρονικής αξίας 
Με βελούδινη φωνή εξερετικης ανδρείας
Τα τραγούδια σου αγαπήσαμε εμείς 
Και με τις ερμηνείες σου έχουμε δεθεί.

Με αστείρευτο σθένος στην ψυχή 
Τραγουδώντας η φωνή σου αντηχεί
Άδικα σε πούλησε μία μέρα το κορμί
Που τις νύχτες σ' άρεσε να κυκλοφορείς.
 

Τραγούδησες εξαιρετικά διαμάντια 
Και εσύ βαδίζεις τώρα στα σκοτάδια 
Με αγγέλους γνέφεις και μιλάς
Με την ψυχή σου τώρα τραγουδάς.

Ο Άσσος

Νοστάλγησες να αλλάξεις την αιτία
Σε έναν απρόσμενο άδικο σκοπό
Αν γνώρισες εσύ την προδοσία 
Τα θαύματα άγγιξαν ουρανό.

Ζωντάνεψες στο ψέμα το εγώ σου 
Οδήγησες τον κόσμο στην ψευτιά
Νομίζοντας πως ήταν για καλό σου 
Την αλαζονεία σου δεν θέλεις να κοιτάς.

Χάνοντας τις μάρκες στη ρουλέτα
Τσιγάρα ουσίες και αλκοόλ 
Τραβώντας από την τράπουλα το δέκα 
Ο Άσσος στο χέρι σου χαμένος οιωνός

Αν βουλιάξες μονάχος σου στα λάθη 
Αν ξόδεψες την ζωή σου στα χαρτιά
Έμαθες τουλάχιστον τη είναι η απάτη
Το πάθη σου θα πρέπει να νικάς.

Νοσηρά συστήματα

Κοίταξε τα σύννεφα φέρνουνε βροχή
Άλυτα αινίγματα ανοίγουνε ρωγμή
Άκαρδα προσχήματα νιώθουνε ντροπή
Παιδικά σκιρτήματα όλοι η ζωή.

Κάλπικα νομίσματα πέφτουνε στη γη

Άπειρα προβλήματα μέσα μας σιωπή
Άγραφα ποιήματα παίρνουνε μορφή 
Νοσηρά συστήματα ατάραχη οργή.

Στέλνοντας μηνύματα αλλάζει η δομή
Παίζοντας στοιχήματα ασκείται υποταγή
Ευρύτερα ζητήματα στο πώς και το γιατί
Φευγαλέα χτυπήματα φέρνουν ταραχή.

Άγρια συνθήματα στάζουν ενοχή 
Ψεύτικα εγκλήματα καίνε τη στιγμή 
Καίγοντας ευρήματα γίνεται αρχή
Δυνατά νοήματα φέρνουν αλλαγή.

Οι ρεμπέτες ανταμώσανε ξανά

Έχουν αλλάξει οι εποχές 
Κανένας τώρα δεν γλεντάει
Πέσαν χάμω οι φυλλωσιές 
Μα χρόνος δεν ξεχνάει.

Του Βαμβακάρη τις πενιές 
Και τις νότες του Τσιτσάνη 
Του Παπαϊωάννου μουσικές
Καφέ Αμάν και αμανές
Κάποιοι περνούν τις φυλακές
Ο Μεταξάς τους κυνηγάει.

Θεσσαλονίκη, Σμύρνη, Πειραιάς
Ρεμπέτικα γραμμένα μίας γενιάς 
Ο Χιώτης παίζει το μπουζούκι
Ο Τούντας μπαίνει στο κουτούκι

Με χασίσι, στους τεκέδες 

Απ' τους ναργιλέδες.

Μητσάκης Νίνου Μπιθικώτσης
Τη νύχτα φτάνουν στον εξώστη

Οι ρεμπέτες του ντουνιά

Μαζί ανταμώνουνε ξανά
Τραγουδάνε την χαραυγή 
Το μινόρε της αυγής.

Εμφανίζεται και η Μπέλλου
Μια συννεφιασμένη Κυριακή
Με το απόψε κάνεις μπαμ
Και ο Καζαντζίδης τραγουδά
Την περίφημη φτωχολογιά 
Κι ας παν στην ευχή τα παλιά.

Την Δεκαετία του ογδόντα 
Ξαφνικά αλλάζουν όλα
Φεύγουν πολλοί από τη ζωή
Γίνεται η Ελλάδα πιο φτωχή
Όμως όλοι γράψαν ιστορία 
Μέσα από την δική τους την πορεία.

Στου Ολύμπου τα βουνά

Στου Ολύμπου τα βουνά 
Βρίσκεις νόημα ξανά 
Στα φαράγγια οι θεοί 
Ακούνε του Δία την οργή.

Σε αυτά τα ύψιστα βουνά 
Βλέπεις τον κόσμο από ψηλά 
Με τις μούσες για παρέα 
Πλέκεις μουσικές μοιραία.

Κάθεται στο θρόνο του ο Δίας
Και ξεκίνα να λέει ιστορία 
Για τους δώδεκα θεούς
Εχουν κρυμμένους θησαυρούς.

Ασύγνεφη βασιλεύει η γαλήνη
Ολόλευκη φεγγοβολή
Τον Όλυμπο να λούζει
Κάθε μέρα την αυγή.

Βρες το νόημα στον γρίφο

Είναι ο ήλιος ο δραπέτης 
Σε έναν ίσκιο επισκέπτης 
Κάτι ώριμα μυαλά
Απροσδόκητα θεριά.

Πάει και έρχεται ο ρόλος 

Ασυνήθιστος ο νόμος 
Στου παιδιού την απορία 
Γράψε τώρα ιστορία.

Πες μας πούνε τα θρανία
Στου Αιόλου τα ταμία 
Κάποιοι έγραψαν σε τοίχο 
Βρες το νόημα στον γρίφο.

Χρόνε σήκω αντάμωσε μας 
Συνειδητά ξεγέλασε μας 
Έλα γράψε μας τους στίχους
Στις αλήθεια μας τους ήχους

Του ουρανού σου το γαλάζιο

Είναι της χαράς σου φώς
Της μοίρας σου παιχνίδι

Της ψυχής σου ο ρυθμός

Και μιά αγκαλιά στολίδι. 

Του ουρανού σου το γαλάζιο

Και της νιότης σου σενάριο
Της ελπίδα σου κουράγιο

Της γοητείας σου το άγριο.

Της ζωής σου παραμύθι

Της καρδιάς σου αυτοί οι χτύποι
Της ντροπής σου κάπια ήθοι
Του κορμιού σου αυτοί οι τύποι.

Κι όλα είναι τελειωμένα

Άλλα ανούσια κι άλλα ξένα

Στο μυαλό σου μπερδεμένα

Και στήν υδονή χαμένα

.

Έφυγα ταξίδι για τα ξένα

Προσπάθησα να κρύψω την οργή μου
Από ένα παιχνίδι ανούσιο πουλημένο  
Αν μπόρεσα να σώσω το κορμί μου
Είναι το δόλωμα πού είχα αλλαγμένο.

Κι αν ήθελες να γράψεις ιστορία
Είναι που σε άφησα εμένα να αλλάξεις
Όμως δεν σκέφτηκες ποια ήταν η αιτία
Νομίζοντας τα νερά μου θα ταράξεις.

Ξεπέρασα του νου την αυταπάτη
Ξεσκόνισα τα πιόνια στη σκακιέρα
Σήκωσα πανιά επάνω σε κατάρτι
Και έφυγα ταξίδι για τα ξένα.

Προσπάθησα να αλλάξω το τοπίο 
Να σβήσω απ' το χάρτη την αγάπη 
Κι αν έφταιγα εγώ για μας τους δύο 
Στο τέλος συναντάω μια απάτη.

Της ξενιτιάς το εισιτήριο

Υπάρχει μία ανεξήγητη στιγμή 
Της ξενιτιάς ένα μαρτύριο
Τρένα σφυρίζουν στο σταθμό
Εσύ κρατάς το εισιτήριο.

Το μέρος που θα πας είναι μακρύ
Ο χωρισμός θα είναι κολαστήριο 
Στο ένα χέρι κρατάς μία αγκαλιά 
Και στο άλλο διαβατήριο.

Στα μάτια σου γυρνούν ακρογιαλιές
Οι ψίθυροι στα αυτιά σου μεγάλωσαν 
Τα όνειρα πεθαίνουνε στο χτες
Νοσταλγίες τον χρόνο τον πληγώσαν

Θέλεις απόψε να χορέψεις ζεμπεκιά
Να χτυπήσεις τη γροθιά σου στο τραπέζι 
Από τα χείλη να τραβήξεις ρουφηξιά
Που η μοίρα τόσο άδικα σε παίζει

Η απουσία σου σεβντάς

Άνοιξαν τώρα οι ουρανοί 
Στο χώμα έπεσε βροχή 
Πνίγηκαν οι στεναγμοί
Και εσύ έρωτα τάζεις.

Η θάλασσα βγήκε στην στεριά 
Τα ψάρια πέθαναν και αυτά 
Οι μάσκες πέσανε ξανά 
Την απουσία σου μοιράζεις.

Κόπηκαν ξάφνου δυο βουνά 
Ηφαίστειο έτρεξε κιλά 
Είσαι για μένα ο βραχνάς
Αν θέλεις μη με κάψεις.

Τα αστέρια πέσαν δυνατά
Πάνω στη γη σε μία γωνιά
Η απουσία σου σεβντάς
Αυτής εδώ της πλάσης.

Όλα γινήκαν πιο ρευστά 
Και η ζωή κατρακύλα 
Ο έρωτας σου με πονά 
Πάρτην καρδιά μου για να θάψεις.

Για όλα αυτά που πολεμάς

Από ψαγμένες μελωδίες
Γράφω απόψε ένα τραγούδι 
Δεν θα μιλά για προδοσίες 
Μόνο θα νιώθεις να πονάς.

Έχοντας τώρα προσδοκίες 
Για κάποια αγύριστα μυαλά
Πώς περνούν οι δυσκολίες
Μα θα θυμάσαι να τολμάς.

Εχει στους στίχους εξορίες
Πώς βασιλεύει η ψευτιά
Χειραγωγώντας εξουσίες 
Για τον διωγμό τους θα μιλάς.

Σέβεσαι πάντοτε το δίκιο
Που αγωνίζονται παιδιά 
Δεν θα νιώσεις ούτε οίκτο 
Για όλα αυτά που πολεμάς.

Της Κίρκης ο χορός

Φτιάχνω φτερά για να φορέσω 
Και από ιδέες των σοφών 
Θα πάρω φόρα και θα τρέξω 
Πετώντας στις στάλες των βροχών.

Ψηλά αγέρας θα με φτάσει 
Εκεί πετούνε τα πουλιά 
Αν η μοίρα με γελάσει 
Μπορεί να αλλάξει η τροχιά.

Από κοιλάδες θα περάσω 
Και από αγέρωχα βουνά
Όταν τις λίμνες προσπεράσω
Θα κάνω τότε μία βουτιά.

Θα σταματήσω σε ένα βράχο 
Να εδώ της νιότης τον καημό 
Αν δεν προλάβω να γεράσω 
Θα χορέψω της Κίρκης τον χώρο.

Σαν τον Οδυσσέα θε να φτάσω 
Στον τόπο μου και εγώ
Κι αν τις σειρήνες ξεγελάσω 
Θα έχω μια τύχη σαν βουνό.

Η Παναγία Δερματούσα

Μία φορά και ένα καιρό στη νήσο της Ζακύνθου 

Υπήρχε ένας βοσκός που έψαχνε λιβάδι

 Για το κοπάδι φαΐ να βρει να πιει νερό από πηγάδι 

Εκεί που έψαχνε λοιπόν αντίκρισε ενα δέντρο 

Μία ευωδία που φυσά τον σπρώχνει προς το κέντρο 

Ακούει μία φωνή ψιθυριστά να λέει για ένα θαύμα 

Για μία γριά Ζακυνθινιά που είχε ένα τάμα 

Ευθύς λοιπόν σκαρφάλωσε στο δέντρο να ανέβει 

Ξάφνου μπροστά του αντίκρισε σε δέρμα τυλιγμένο 

Της Παναγίας την μορφή που ήταν ευλογημένο

Τότε ο βοσκός τα έχασε προσκύνησε αμέσως 

Εικόνα βρήκε θαυματουργή πάνω σε αυτό το δέντρο 

Και με λόγια ευλαβικά ρωτάει την Παναγία

 Έτσι θέλησες να φανερωθείς σε μένα τον ανάξιο;

Που δεν πιστεύω στα ιερά δεν προσκυνώ των Άγιο 

Τι θέλεις Παναγία μου να πω εγώ στον κόσμο 

Για αυτό το θαύμα που έγινε σε αυτόν εδώ τον τόπο 

Σκέφτηκα αμέσως τι θα πω το πού ακριβώς σε βρήκα 

Μέσα σε δέρματα αντίκρισα κρυμμένη Παναγία 

Και θα σε ονομάσω η κυρά του δερματά 

Η δερματούσα Παναγία.

Ήσουν Μάνα μου εμπρός μου

1. Ήσουν πάντα στην καρδιά μου
   Στα απόκρυφα τα μυστικά μου
   Με νανούριζες τις νύχτες
   Και με φρόντιζες με ότι είχες 
   
   
2. Ήσουν πάντα στο πλευρό μου
   Ήθελες μόνο το καλό μου
   Τίποτα μην μου λείπει
   Και μου έπαιρνες την λύπη.
   
   Ήσουν μάνα μου εμπρός μου
   Εσύ μου άνοιγες τους δρόμους
   Μάνα μου πάντοτε εσένα είχα
   Που με φρόντιζες στα αλήθεια.
   
   Πάντα μου λεγες να μην κλαίω
   Με έκανες παιδί γενναίο
   Όταν βρίσκω δυσκολίες
   Να τις κάνω ευκολίες.
   
   Ετσι πέρασαν τα χρόνια
   Κι ήρθε η κακία η ώρα 
3. Μου πες πια να μην δακρύζω
   Αυτό το πρωινό το γκρίζο.

Φόρτω

Του κόσμου η ψευτιά

Το πρόσωπο θλιμμένο κοιτάζει τον χαμό
Τα χέρια του γδαρμένα ανείπωτος θυμός 
Τα μάτια του στραμμένα κοιτάζουν νευρικά
Η φύση του Δραπέτης στου κόσμου τα δεινά 

Σαν τον παλιό στρατιώτη θυμώνει βιαστικά 
Ακούγοντας να λένε μας παίξαν στα χαρτιά
Χαμένες προσδοκίες δεν θέλει να μιλά
Ξέρει μοναχός του να κρίνει ο χρόνος τον κράτα

Θλιμμένος τώρα είναι φοβάται την οργή
Μήπως το πούν πως φταίει μα καίει τη στιγμή
Αλήτικα βαδίζει σε δρόμος μυστικούς 
Ξέρει καλά να βρίσκει αιώνιους στοχασμούς

Δεν θέλει όμως τώρα απρόσμενους εχθρούς 
Θέλει μοναχός του να μείνει σε βρώμικους καιρούς
Κρατά ψηλά τον πήχη δεν θέλει να καεί
Μόνο κοίτα τα πλήθη και φεύγει ένα πρωί 

Φεύγει για ταξίδι να βρει παρηγοριά 
Μακριά από όλους και όλα ανθίζει η καρδιά
Τώρα για κείνα τα χρόνια  δεν θέλει να μιλά 
Μονάχος του δαμάζει του κόσμου την ψευτιά

Ο χρόνος με δικάζει

Αγέρας άρχισε φυσά 
Τα φύλλα πέσανε ξανά 
Χειμώνας έρχεται βαρύς 
Μα εμένα τι με νοιάζει;

Όλα γίνανε ερημικά 
Αυτή η πόλη θα μίλα 
Λόγια θα λέει της σιωπής
Κι αν φταίω δεν πειράζει.

Γυρνάω τώρα σιωπηλά 
Μέσα στη νύχτα μαγικά
Νομίζω τώρα πώς θα ρθεις
Μα η αλήθεια με τρομάζει.

Κάνω βόλτες στη βροχή
Έτσι με βρίσκει το πρωί
Χωρίς να σε έχω ξαναδεί
Και ο χρόνος με δικάζει.

Δώσ' μου τώρα τα φιλιά

Σαν ένα αόρατο κελί 
Είσαι συνήθεια στην ψυχή

Η λογική μου προσπαθεί 
Να πει δεν με πειράζει.

Είσαι αιώνιος εθισμός

Μες στην καρδιά μου ξεναγός
Φλέγεται τώρα το κορμί 
Και η σκέψη μου δαμάζει.

Δώσ' μου τώρα τα φιλιά 
Κι όλα αυτά που μου χρωστάς 
Ο έρωτας σου θησαυρός
Μείνε στην ζωή μου ναυαγός.

Είσαι εσύ και άλλος κανείς 
Και το μυαλό μου προκαλείς
Ο έρωτά σου γιασεμί
Κι η νύχτα με φωνάζει.

Κρατάμε πάλι αγκαλιά 
Σφίξε με τώρα δυνατά
Δώσε στα όνειρα φωτιά 
Η αγάπη μας ταιριάζει.

Η αλήθεια θα διδάξει

Βαδίζοντας σε τόπους μυστικούς 
Δίχως να ξέρεις πού θα βγει 
Παίρνεις το δρόμο μία Αυγή
Κι όλα σου φαίνονται εντάξει.  

Έχεις να μάθεις πιο πολλά 
Μες στη ζωής την απονιά 
Από τα χρόνια που περνάν
Η μοίρα θα τα αλλάξει.

Μέσα από ανθρώπους φωτεινούς
Σου χουνε μάθει μην ακούς 
Όσοι μιλάνε για θνητούς 
Η αλήθεια θα διδάξει.

Όλοι αυτοι που δεν πονούν 
Είναι αετοί ψιλά πετούν 
Η φωτιά σας δεν θα φτάσει 
Τα φτερά για να τα κάψει.

Με λίγο θάνατο αργό

Με μία σκέψη σου γεμίζω το ποτήρι 
Αφήνω λίγα αποτσίγαρα σβήστα
Νιώθω πως μου έκανες απόψε το χατίρι
Την νύχτα να γεμίσεις στοργικά.

Σκέφτομαι τις μέρες που έμειναν στο ράφι 
Τα λόγια που στέρεψαν αργά 
Τα όνειρα που κάναμε στον χάρτη 
Μα η αγάπη μας δεν θέλει να πονά.

Γεμίζω τώρα και πάλι το ποτήρι 
Μα τώρα με λίγο θάνατο αργό 
Ήσουν για μένα στολίδι 
Ηρθε η ώρα στον χάρο να δοθώ.

Ο άρχοντας

Ο άρχοντας ξεκίνησε να γράψει ιστορία

Δίχως της δόξας τον σκοπό δίχως αλαζονεία

Περπάτησε στα χώματα πού είχε παλιά κερδίσει

Προσπέρασε τα άδυτα του χρόνου τα ζαφείρια. 

Μονάχος του πολέμησε μες στην νυχτιά ξοπίσω

Μα της αυγής τα χρώματα τα άφηνε πιο πίσω

Και πίστεψέ στα θαύματα που πολεμάς μονάχος 

Δεν άφηνε τα μάτια του στα ψεύτικα παιχνίδια. 

Κατέβηκες σε ρεματιές τον χάρο να γνωρίσει

Ακούγοντας τα μουγκρητά δε λέει να λυγίσει 

Αντάμωσε τον χάροντα με ρίσκο την ζωή του 

Πολέμησε αδιάκοπα τον αδερφό του Άδη.

Πολέμησε για το άδικο

Να φέρει την Ειρήνη.

Δεν φοβάμαι μα φοβάμαι

Δεν φοβάμαι να φωνάξω 
Με του κόσμου την οργή.
Μα φοβάμαι να φωνάξω 
Αφού ο κόσμος δεν μιλεί.

Δεν φοβάμαι να  φυλάξω
Την πονεμένη μου ψυχή.
Μα φοβάμαι να φυλάξω
Την υποκρισία της ψυχής.

Δεν φοβάμαι να σκεπάσω
Μία ανθρώπινη στιγμή.
Μα φοβάμαι να  σκεπάσω
Ψεύτικους ανθρώπους τις στιγμής.

Δεν φοβάμαι να στιβάξω 

Μία υπέροχη ζωή.
Μα φοβάμαι να στιβάξω
Μία αλλοπρόσαλλη ζωή.

Δεν φοβάμαι να αλλάξω 

Όπως θα άλλαζες και εσύ.
Μα φοβάμαι να αλλάξω 
Αφού δεν άλλαξες και εσύ.

Δεν φοβάμαι να κοιτάξω
Μες στου πόνου την Αυγή.
Μα φοβάμαι να κοιτάξω
Μία κατάμαυρη Αυγή.

Δεν φοβάμαι να περάσω
Μία ζωή στην φυλακή.
Μα φοβάμαι να περάσω 
Άδικα στη φυλακή.

Δεν φοβάμαι να εισπράξω
Μια ανθρώπινη στοργή.
Μα φοβάμαι να εισπράξω
Μία απάνθρωπη στοργή.

Δίχως φως δίχως Θεό

Ένας κόσμος που νοθεύει 
Τα όνειρα εκείνων των παιδιών 
Είναι κλεισμένα σε μπουντρούμια 

Δίχως φως δίχως Θεό.

Είναι λένε εξαφανισμένα 
Κάποιοι τα ψάχνουν για καιρό
Όμως είναι φιμωμένα
Για έναν απώτερο σκοπό.

Μέσα σε τούνελ ερειπωμένα

Χωρίς να βλέπω γυρισμό
Με αλυσίδες είναι δεμένα
Κάποιοι τα έχουν σε βωμό.

Κάνε κάτι βρε Θεέ μου 

Πρέπει κάποιοι να τα βρουν 
Πρέπει όλα να γλιτώσουν 
Δεν αντέχουν να πονούν.

Αιώνια προσμονή

Έρχεται πάλι νύχτα και με πνίγει το σκοτάδι
Ψάχνω τα φιλιά σου και το πιο γλυκό σου χάδι
Και αν δεν φταίξαμε μας τρώει το μαράζι
Πόση αγάπη χάθηκε μέσα σε ένα βράδυ.

Έρωτά μου αγάπη αιώνια προσμονή 
Θέλω να ξυπνάω με τη δικιά σου την μορφή
Όπως και τότε που ζούσαμε μαζί
Πού φιλούσα το καυτό σου το κορμί.

Φίλησε με 
Κράτησε με
Αγκάλιασε με 
Νιώσε το άγγιγμα μου.

Μοναδικέ έρωτά μου 
Φίλα με πριν έρθει το πρωί 
και σβήσει μία αγάπη 
σαν να ήτανε κερί.

Χόρεψε για μένα

Χάνω χάνω το μυαλό μου
όταν έρχεσαι μωρό μου
δεν σε νοιάζει δεν πειράζει
που με τρώει το μαράζι

Σάββατα γυρνάω να σε βρώ

σε όλη την Αθήνα μετά Θεσσαλονίκη
ψάχνω ακόμα μέχρι στα αστέρια εγώ
να μπορέσω να σε δω

Ρεφρέν:

Είμαι μεθυσμένος και ερωτευμένος
ξενυχτάω μ άναψες φωτιές
χόρεψε για μένα μην κοιτάς κανέναν
μωρό μου απόψε κάνω ότι θες

Είμαι μεθυσμένος και ερωτευμένος
ξενυχταω, όλα εσύ τα φταις
χόρεψε για μένα μην κοιτάς κανέναν
μωρό μου θέλω να με θες

Έτσι μάλλον σε αγαπώ με όλη την ψυχή μου
γιατί είσαι ένα αστέρι εσύ και μπαινεις στο κορμί μου

Σάββατα γυρνάω να σε βρω
σε όλη την Αθήνα μετά Θεσσαλονίκη
ψάχνω ακόμα μέχρι στα αστέρια εγώ
να μπορέσω να σε δω

Ρεφρέν:
Είμαι μεθυσμένος και ερωτευμένος
ξενυχταω μ άναψες φωτιές
χόρεψε για μένα μην κοιτάς κανέναν
μωρό μου απόψε κάνω ότι θες

Είμαι μεθυσμένος και ερωτευμένος
ξενυχταω, όλα εσύ τα φταίς
χόρεψε για μένα μην κοιτάς κανέναν
μωρό μου θέλω να με θες

Δυναμίτης

Κ:1

Τώρα μες στο Club

Με φλερτάρει ανοιχτά

Στον παλμό του έρωτα της

Θέλει να αισθάνομαι τα φιλιά της

Μέθυσα με το άρωμά της

Τρελάθηκα με το άγγιγμα της

Το κορμί της είναι καυτό
Και το θέλω μόνο εγώ

Ρ:

Είναι τώρα δυναμίτης
Όταν ξαπλώνει το κορμί της
Στην άμμο την καυτή 

όλο το νησί

Τρελαίνεται για αυτήν

Είναι τώρα δυναμίτης

Όταν μου δίνει το κορμί της 

Στην άμμο την καυτή 

όλο το νησί

Τρελαίνεται για αυτήν.

Κ:1

Τα καλοκαιρινά τα σ' αγαπω
Θέλει να χει φυλαχτό
Και στου ρυθμού μου τον χορό
Βαθιά να νιώθει τον παλμό

Τα καλοκαιρινά τα σ' αγαπω

Θα έχω μόνο εγώ 

Και στις αγάπης τον χορό 

Να μου λέει σ'αγαπώ 

Σ'αγαπω

Στο βλέμμα σου είδα

δεν έχω ελπίδα

αργά το αίμα μου κιλά

το δηλητήριο που μου έχεις δώσει

και αργοπεθαίνω σιγά σιγά

Έχω δακρύσει δεν βρίσκω λύσει

που θα μας φέρει πιο κοντά

αυτά τα χείλη που εχω φιλισει

και ψιλά με πάνε στον ουρανό

Και ψιλά με πετάνε στον ουρανό

μακριά σου εγώ δεν γίνετε να ζω

μαζί θα πάμε στον ουρανό

σε παρακαλώ έλα μαζί μου σ'αγαπώ

Όχι όχι οχί άλλο δεν μπορώ μακριά σου εγώ δεν ζω

κράτα μου τα χεριά μην ακούς κανέναν σ'αγαπώ

όχι όχι οχί δεν μπορώ μακριά σου εγώ να ζω

άκου την ψυχή μου νιώσε το κορμί μου

στο ομολογώ.....σ'αγαπω

Σ'αγαπω

Εγινα κοματια

για τα δυο σου τα μάτια

μα εσύ δεν με αγαπάς

δεν το πιστεύω καθομαι πίνω

και όλα νομίζω είναι μια χαρά

Έχω δακρύσει δεν βρίσκω λύσει

που θα μας φέρει πιο κοντά

αυτά τα χείλη που εχω φιλισει

και ψιλά με πάνε στον ουρανό

Και ψιλά με πετάνε στον ουρανό

μακριά σου εγώ δεν γίνετε να ζω

μαζί θα πάμε στον ουρανό

σε παρακαλώ έλα μαζί μου σ'αγαπώ

Όχι όχι οχί άλλο δεν μπορώ μακριά σου εγώ δεν ζω

κράτα μου τα χεριά μην ακούς κανέναν σ αγαπώ

όχι όχι οχί δεν μπορώ μακριά σου εγώ να ζω

άκου την ψυχή μου νιώσε το κορμί μου

στο ομολογώ.....σ'αγαπώ

Σ'αγαπω

Το Σύστημα

Τα μάτια σου ολόγυρα κοιτάνε
Τον κόσμο που νιώθεις να πονά 
Μικρά παιδιά βλέπεις να ζητάνε
Από το θεό σου να μην τα τυραννά.

Στα όνειρά πια δεν βλέπεις 
Πατρίδες να κερδίζονται ξανά
Μόνο χάνονται και αυτά που έχεις
Το πάρτι της παρτίδας προχώρα.

Σκέφτεσαι να αλλάξεις εσύ τον κόσμο
Με τα δύο χέρια σου πνιγείς την ψευτιά
Μα δεν ξέρεις πως αυτή έχουν τον τρόπο
Να μην μπορείς να νιώσεις λευτεριά.

Το σύστημα είναι καλά στημένο 
Και αυτοί που ξέρουν κυβερνούν
Ο χρόνος είναι πια χαμένος
Σε ένα παιχνίδι αιώνιου διχασμού.

Άψυχη καρδιά

Κουπλέ 1

Πάνε και έρχονται τα ερωτικά σου βραδιά

Πονό και νιώθω να έρχεσαι κοντά
Κάτι αισθάνομαι από τα δικά σου χάδια
Όταν πάλι σε παίρνω αγκαλιά.

Ρεφρέν 

Και να που τώρα μένω μόνος στο σκοτάδι
Με μια βαριά και άψυχη καρδιά 
Κρυμμένος τώρα στο δικό σου χάδι
Χαμένος στην δική σου απονιά.

Κουπλέ 2

Με φιγούρες να ποζάρουν ξεχασμένες
Σε άδειο σπίτι αιώνια μοναξιά
Εικόνες έρχονται μα είναι πληγωμένες
Σε ένα ταξίδι χωρίς παρηγοριά.

Ρεφρέν 

Και να που τώρα μένω μόνος στο σκοτάδι
Με μια βαριά και άψυχη καρδιά 
Κρυμμένος τώρα στο δικό σου χάδι
Χαμένος στην δική σου απονιά.

Χωρίς να Θέλω

Μεθυσμένος πολεμάω τον εαυτό μου 
Σουλατσάρουν στο μυαλό μου αναμνήσεις 
Φευγαλέα επιπλέουν στο ποτό μου
Λέξεις αισθήματά η ελπίδα να γυρίσεις 

Είμαι μόνος μα αγγίζω το κορμί σου
Εμφανίζεσαι και χάνεσαι στον χώρο 
Σε κοιτάω μα δεν βλέπω την μορφή σου
Σε ένα άδοξο παιχνίδι με τον χρόνο 

Κλίνω τα μάτια μου και χάνομαι μαζί σου 
Σε μια αγάπη που πηγαίνει μέχρι τέλος 
Μα είναι ψεύτικο ταξίδι η ύπαρξή σου
Και με ξυπνάει η λογική χωρίς να θέλω 

Χωρίς να θέλω να πιστέψω σε έχω χάσει 
Και η αγάπη μας τώρα έχει σβήσει 
Αισθάνομαι να μου χτυπούν την πλάτη
Και να μου λένε φύγε φίλε έχεις μεθύσει

Έρχονται Στιγμές

Έρχονται στιγμές θολές και άχρωμες 

Σε ένα μέλλον που μοιάζει να εκδικείται 

Φεύγουνε χάνονται τα όνειρα αδιάβατα 

Το σώμα αδύναμο προσπαθεί να προσποιείται.

Τα φωτεινά χαμόγελα τώρα δεν γελούν 

Στις πλατείες το πλήθος δεν μιλάει 

Κοιτάει με βλέμμα αδιάφορο πικρό 

Τον ήλιο που από πάνω τους περνάει.

Οι παιδικές μας οι χαρές έπαψαν και αυτές 

παιδιά να διασκεδάζουν

Όλα άλλαξαν γιατί ο χρόνος δεν μπορεί 

να βλέπει τον κόσμο μας που πια δεν αγαπάει.

Αυτά που ζήσαμε παλιά δεν έρχονται ποτέ ξανά 

ο πόνος δεν περνάει 

Στα γνωστά μας τα λημέρια δεν υπάρχουν χέρια 

μόνο κοφτερά μαχαίρια που κόβουν και πονούν.

Η ζωή δεν της χρωστάει

Τώρα έμεινε μόνη και δεν ξέρει πού να πάει

Γυρνάει πίσω μόνο λίγο και κοιτάει

Η ζωή της τόσο γρήγορα περνάει

Ξαναπαίρνει το δρόμο της ζωής και προχωράει.

Προχωράει σε έναν δρόμο μα πονάει

Αυτά που ένοιωσε από κάποιους τα κρατάει

Ξέρει καλά πως η ζωή δεν της χρωστάει

Αν ο κόσμος της και πάλι ξεψυχάει.

Όμως έμαθε πολύ καλά να μην ξεχνάει.

Πώς την πόνεσαν οι άνθρωποι με ψεύτικες ελπίδες.

Πως της κλέψανε τα όνειρα οι άψυχες πατρίδες

Πώς τη σκότωσαν μέσα στην κοιλιά το έμβρυο που δεν είδες

Και έσβησε μόνη μία βραδιά από του κόσμου τις λεπίδες.

Εμφιαλωμένο οξυγόνο

Αυτό το όμορφο το δειλινό δεν το πουλάω 

Γραπώνομαι από της γης τον ουρανό και προσκυνάω.

Μεθώ με ανοιξιάτικες μοσχοβολίες και παπαρούνες στάχτη

Ξαπλώνομαι στην αμμουδιά στην ξενιτιά και στα καμμένα δάση.

Δεν σας μιλώ δεν πολεμώ μόνο αφήνομαι εδώ

Και από ανθρώπους που μισώ πίνω οξυγόνο δεν μεθώ 

Για αυτή την άδικη ζωή και τη μοντέρνα τάση.

Δημήτρης Digi Γράμψας 

Στην Σόλωνος

Σε γνώρισα μία νύχτα σε εκείνο το μπαράκι
Στην Σόλωνος ξενύχταγες και έπινες ποτάκι
Την ώρα που αντίκρισα τα μάτια σου στο πλήθος
Τα στήθια μου φτερούγισαν σαν άγγελοι ξοπίσω

Αμέσως το κατάλαβα πως βρήκα το μπελά μου
Και μάλλον πως θα γνώριζα τον έρωτα καρδιά μου
Τον έρωτα που έψαχνα στου χρόνου τα ταξίδια
Μα πάντα την πάταγα γιατί όλα ήταν ίδια

Έτσι λοιπόν ξεκίνησα και ήρθα πιο κοντά σου
Την ευκαιρία έψαχνα να κλέψω μία ματιά σου
Και εκεί που ήτανε όλα μια χαρά και φαίνονταν ωραία
Ξάφνου διαπίστωσα πως έχεις και παρέα
Τα πόδια μου ξεκίνησαν να τρέμουνε λιγάκι
Γιατί απλά κατάλαβα πως είχες γκομενάκι

Και εκεί που υπολόγιζα πώς σε έχασα στα αλήθεια
Γύρισες το κεφάλι σου και μου πες καληνύχτα
Μου πες ακόμα πώς θα ρθεις αύριο το βραδάκι
Για πάρτη μου να πιεις σε τούτο το μπαράκι

Με χρώματα και μουσικές απόψε τραγουδάω
Για σένανε καρδούλα μου στα όνειρα τα σπάω
Δεν ξέρω αν θα γίνουνε τα όνειρα μαζί σου
Μα σίγουρα ματάκια μου πεθαίνω στο κορμί σου

Ζακυνθινή μου ομορφιά: Μελοποιημένο

https://youtu.be/gF74qHUN9IM

Είσαι μια όαση γλυκιά της φύσης το λουλούδι 
Είσαι κοντέσα όμορφη της νιότης το τραγούδι 
Και στα σοκάκια που χωρούν του κόσμου οι φιλίες
Με μαντολίνα τραγουδούν για τση όμορφες κυρίες 

Οι ποιητές που σε αγαπούν σε κάνουν προικισμένη 
Είσαι του ιονίου αρχόντισσα γνωστή και μορφωμένη
Είσαι το άνθος της Ανατολής το Φιόρο του Λεβάντε
Είσαι μια κόρη ξακουστή και σε ονομάζουν Τζάντε

Ζακυνθινή μου ομορφιά μικρή μου Υληέσσα
Που και ο Οδυσσέας σε ερωτεύτηκε ξανθιά μου πριγκιπέσα
Μα κι ο Σολωμός που έγραψε τση ρίμες στην ιστορία
Όλοι μας σ' αγαπήσαμε επτανησιακή μου πανδαισία 

Για σένα απόψε τραγούδι έγραψα με πένα την αγάπη 
Ευχαριστώ που μας φιλοξενείς στα πάτρια εδάφη 
Όσα και Χρόνια να περνούν εγώ θα σε θαυμάζω
Είσαι για μένα το νόημα που στην ζωή δοξάζω

Μήπως ήρθε η ώρα;

Μήπως ήρθε η ώρα να κοιτάξεις ποιος είσαι
για να μάθεις τι κάνεις την αυλαίας σου κλείσε
στα σκοτάδια σου ψάξε τα κομμάτια σου σμίξε
μήπως ήρθε η ώρα τα προβλήματα λύσε.


Μήπως ήρθε η ώρα να ανοίξεις της πύλες
την ψυχή για να σπρώξει να γράψει της ρίμες
στα τεφτέρια σου άσε της χάρες μα και λύπες
στα όνειρα σου να αρπάξεις τις στιγμές σου εκείνες.


Τα σκουπίδια σου κάψε την πανοπλία σου φορά
παρακάτω θα τα βρεις στο μονοπάτι προχώρα
άστα πίσω μην ψάξεις γιατί έρχεται η ώρα
να κερδίσεις το αύριο να σμιλεύσεις το τώρα.


Και αν κάποιοι σου στήσανε κείνα τα χρονιά
πλεκτάνη μεγάλη με πειραγμένα τα πιόνια
τώρα ήρθε η ώρα να τους δείξεις ποιος είσαι
στης αληθείας το χάδι το ψέμα τους σβήσε.

ψεύτικα λόγια

Με μια ελπίδα που χρόνια περιμένεις

κοντά σου να ρθει συνέχεια προσπαθεί

σαν κάτι να άλλαξε νομίζεις και επιμένεις

μα της τύχης το λουλούδι έχει τώρα μαραθεί.

Πολλοί σου έλεγαν πως θα αλλάξουν όλα

και πως θα βρεις και συ το μαγικό κλειδί

κάποιοι σε φλόμωσαν με ψεύτικα λόγια

και κάποιοι σε βοήθησαν με μαγικό ραβδί.


Πέρασες δύσκολα το ξέρω το είδαν όλοι
τίποτα δεν κερδίζετε σε τούτοι την ζωή
σκύβεις το κεφάλι σε μια ερειπωμένη πόλη
να αλλάξεις θέλεις ένα ηλιόλουστο πρωί.


Κράτα λοιπόν γερά το πλοίο της ζωής σου

και μην φοβάσαι πια μην πέσεις και πνιγείς

άλλωστε εσύ κρατάς τα γκέμια της ψυχής σου

και όχι τα ψεύτικα λόγια μιας νοσηρής στιγμής.

Η μοίρα

Βρε νύχτα που με θόλωσες με πάθος
κανε πέρα άσε με να βρω μονάχος
του παράδεισου η της κόλασης σκοπό
χαμογέλα λίγο δεν με νοιάζει κι ας κοπώ.


Φτάνει ποια να με πουλάς ρε μοίρα
έχω μέσα μου αβάσταχτη πλημμύρα
δεν μπορώ να νιώθω τόσο χάλια
η καρδιά σπάει σε αμέτρητα ρετάλια.


Το μυαλό μου τώρα πια με ταξιδεύει
έχω πόνο στην ψυχή μου που στερεύει
έχω μέσα μου ατάραχη ελπίδα
και ας μένουνε η φαίνονται τα πάντα ίδια.


Έτσι περιμένω τόσα χρόνια σε ένα τρένο
που για πάντα βρίσκετε ερειπωμένο
να μουγκρίζει μέσα του καρβουνιασμένο
για να με ταξιδέψει σε ένα θάνατο αγριεμένο.

Τα απόκρυφα μονοπάτια της σκέψεις μου

Μέσα στα απόκρυφα μονοπάτια της σκέψης μου,
αιχμαλωτίζω τον ίδιο μου τον εαυτό, με εικόνες
βγαλμένες από βουβό κινηματογράφο,
με λέξεις πρόθυμες να εκτεθούν στην λάμψη του
αλλοπρόσαλλου και μυστηρίου κόσμου μου.

Κοιτάζοντας το χιόνι αντιλαμβάνομαι πως
τίποτα δεν μένει ανικανοποίητο στο βάθρο της
ανευθυνότητας περιμένοντας το σκοτάδι.

Μια κουβέντα, ένα πρόσωπο, ένα χάδι,
εμφανίζονται μέσα σε λέξεις, χαρίζοντας
έννοιες που ντρέπονται να φανούν δυνατές
πάνω στα μίζερα και κουφά βλέμματα ανθρώπων,
που σχηματίζουν ασπρόμαυρους κλόουν με
πράσινα μάγουλα και κόκκινες μύτες.

Το ρυάκι που τρέχει αδιάκοπα ανάποδα στον χρόνο,
σχηματίζει κρυφές ρωγμές σε έναν χώρο που τίποτα
δεν κυλάει το ίδιο, όπως το να ονειρεύονται οι
άνθρωποι ότι υπάρχουν και ζουν για πάντα μαζί.

Σήμερα πήρα το θάρρος να γράψω σκέψεις της
οποίες είχα αφήσει καιρό να γουρμάσουν όπως
γουρμάζει ένα φρούτο πάνω σε μια καλοσχηματισμένη
ρίζα, περιμένοντας να ταξιδέψει και αυτοί στον
μουδιασμένο και χαζό μας κόσμο, σε έναν κόσμο που
τίποτα δεν υφίσταται και τίποτα δεν μένει για πάντα
κομψό.

Τα όνειρα που έκανα από παιδί κατακερματίζονται ένα ένα
όχι γιατί το επέλεξα εγώ άλλα γιατί τα μαστίγωσαν οι
άνθρωποι πριν καλά καλά βρουν ψυχή για να πετάξουν.

Σε μια αιωνιότητα δεν προσέχουμε τα υποσυνείδητα
μηνύματα που έχουν σταλεί στον συνειδητό μας κόσμο
από τους μέντορες της τύχης και κατά συνέπεια
εγκλωβιζόμαστε σε αυτόν τον υλικό κύκλο του ψεύτικου
κόσμου μας.

Τα φτερωτά ψέματα υπάρχουν για να μας θυμίζουν πως
τίποτα δεν έγινε τυχαία χωρίς κάποιος πρώτα να
γκρεμίσει της αλήθειες.

Η κλεψύδρα της σχετικότητας μας καθιστά υπεύθυνους
για το πως θα κυλήσουμε στον χρόνο και στο χώρο χωρίς
να γίνουμε αντιληφθεί από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Σεργιάνισες στα όνειρα

Τα σύννεφα σκεπάζουνε αυτόν τον τόπο
με ένα δάκρυ σου στερεύεις της αλήθειες
και ο κόσμος σου χαμένος στις συνήθειες
ελπίζει σε ένα μέλλον με άλλον τρόπο.

Σέρνεσαι ολόψυχα σε δρόμους και βρυχάσαι
τα μάτια σου κοιτάζουν ολόγυρα που να σαι
μήπως και στείλανε η μέδουσες σημάδι
στα άδυτα της μοίρας σου θες να σαι.


Περπάτησες σε γέφυρες που ήταν παλιά λημέρια
ξανάζησες οράματα που είχες ξανά πονέσει
με όργανα και μουσικές κοιτάζοντας τα αστέρια
ελπίζοντας στο αύριο να πάρεις μία θέση.


Σεργιάνισες στα όνειρα της μάνα σου το χάδι
μα τίποτα δεν γλίτωσε στου χρόνου την απόχη
όσο και αν ήθελες της άμοιρης το δάκρυ

το κλέψανε τα τέρατα στου Άδη τον εξώστη

Αόρατο κελί

Ήρθε ο χειμώνας ο βαρύς και έξω βρέχει 
με μια πένα σου για χρόνια προσπαθείς 
να γράψεις αυτά που δεν έγραψε κανείς 
και για όλα τα άλλα που ο κόσμος δεν αντέχει.


Ώμος το ένιωσες και συ προτού το γράψεις 
να τρέχει μπρος σου ένα αόρατο κελί 
να μην σε αφήνει την ψυχή σου για να ψάξεις 
την ζωή σου να αρπάξεις νοσταλγείς 
και αυτή να σου γλιστράει σαν το χέλι.


Μα να ξέρεις εσένα δεν σε άγγιξε ο πόνος
γιατί η άνθρωποι δεν νοιάζονται πληγώνουν 
για τα όνειρα που πάντα τους τελειώνουν 
είναι η φύση τους παράξενα ψυχρή δραπέτης μόνος.


Κι είσαι τώρα χρόνια ανήμπορος και κουρασμένος 
σκυφτός διαβάτης σε μια πόλη εγκλωβισμένος 
δεν σε νοιάζει τελικά που δεν μπορείς 
να γράψεις αυτά που δεν έγραψε κανείς 
και για όλα τα άλλα που ο κόσμος δεν αντέχει.

Ο χρόνος

                         
Είσαι φιγούρα και περνάς τα χρόνια βλέπεις μόνο
μιας άλλης νιότης ο παθόν που κράταγες στον χρόνο
να σου θυμίζει την στιγμή αυτό πονάει πάντα
και όχι της νιότης σου το φως πιο κάτω στα τριάντα.

Κι όταν περάσεις τον σταθμό και πάλι μείνεις μόνος
σαν τον αλήτη μοναχό που τον ξοδεύει ο φθόνος
σκέψου πως έφτασες εδώ και μην το βάζεις κάτω
γιατί ο χρόνος θέλει και μαγκιά καθώς θα πιάνει πάτο.

Θα χεις να σκέφτεσαι πολλά και ξέρεις είναι ωραία
όταν θυμάσαι της στιγμές με φίλους και παρέα
όλα μένουν στο μυαλό κανείς δεν στα πειράζει
και ούτε ο θάνατος μπορεί εσένα να υποτάζει.

Γιατί η ψυχή μας είναι  αρχηγός και μόνο αυτή το ξέρει
πως ότι και αν ζούμε ευτυχώς αυτή μας τα προσφέρει
κι όχι του χρόνου οι στιγμές που χάνονται στον πόνο
γι αυτό την ψυχή σου να αγαπάς αυτή θα μείνει μόνο.


                                                                                                                                         Ζάκυνθος 15/12/2014

Είναι ψέμα

Βαριά η ανάσα περπατάω τα σοκάκια
τρεις το βράδυ μεθυσμένος και ξενύχτης
κάτι πόρνες με κοιτάζουν στα μπαράκια
κοίτα λένε πως κατάντησε ο αλήτης.

μα δεν ξέρουν πως με πνίγουν η ελπίδες
ότι για χρόνια κουβαλάω μια αυταπάτη
στο μυαλό μου πως χαράζουν η λεπίδες
πρέπει να βρω της ζωής το μονοπάτι.



Μένω μόνος και δεν έχω πια εικόνες
το μυαλό μου έχει πάρει άλλη στρέψη
την ζωή μου την φοβίζουν η θαμώνες
και το όπλο με έχει τώρα  σημαδέψει.



Είναι ψέμα πως θα αλλάξουν όλα γύρω
και η ζωή μου τώρα θα μπει σε μια τάξη
στα τριάντα και τα τέσσερα τριγύρω
είναι ώρα για να κάνω καμιά πράξη.

Σκέψεις θολές

Σκέψεις θολές ποζάρουν στο μπαλκόνι
βουβά τα όνειρα γκρεμίζουν της συνήθειες
χλομά τα πρόσωπα κοιτάζουνε το χιόνι
κανείς δεν πρόλαβε να δείξει της αλήθειες.



Είναι ο έρωτας στα μάτια σου αλήτης
με ένα βλέμμα σου τον κόσμο τον κερδίζεις
στο πλάι σου μένω απρόσμενος ξενύχτης
μα σε ένα όνειρο το δάκρυ σου σκορπίζεις.



Στο κορμί σου τα σημάδια σου μου δείχνεις
και μου λες πως όλοι σε είχαν στιγματίσει.



Ξανάρχισε ο φόβος σου στο δρόμο να ζυγώνει
και σκέφτεσαι στιγμές  που χες παλιά ματώσει
κοιτάς τριγύρω σου μα νιώθεις πάλι μονή
μα ο χρόνος ξέρει πως να τα διορθώσει. 

Μια μέρα θα γυρίσεις

Με μάτια ορθάνοιχτα κοιτάζω το ταβάνι

η απουσία σου τον χρόνο τον ξοδεύει

θυμάμαι μου έταξες μια βόλτα στο λιμάνι

μα η αύρα σου τον πόνο ταξιδεύει.

Με παραμύθια τώρα τρέφω τις ελπίδες 

ταξιδεύω σε ένα κόσμο που βουλιάζει

το κορμί μου το χαράζουν η λεπίδες

η πληγή αιμορραγεί μα δεν με νοιάζει.

Με άφησες μόνο να μετράω αναμνήσεις

και να πείθομαι πως μια μέρα θα γυρίσεις.


Και αν έφταιξα σε αυτό μας το παιχνίδι
δεν ήταν λόγος μονάχο να μ'αφήσεις
στην ζωή μου ήσουν ένα όμορφο στολίδι
μα ο χρόνος τώρα όλα τα έχει σβήσει.


Εύχομαι να είσαι για πάντα ευτυχισμένη
θα σ'αγαπώ όσο δεν σ'αγάπησε κανείς
αν κάποια στιγμή βρεθείς μετανιωμένη
ξέρεις τον δρόμο για να'ρθεις να με βρεις.