Άψυχη καρδιά

Κουπλέ 1

Πάνε και έρχονται τα ερωτικά σου βραδιά

Πονό και νιώθω να έρχεσαι κοντά
Κάτι αισθάνομαι από τα δικά σου χάδια
Όταν πάλι σε παίρνω αγκαλιά.

Ρεφρέν 

Και να που τώρα μένω μόνος στο σκοτάδι
Με μια βαριά και άψυχη καρδιά 
Κρυμμένος τώρα στο δικό σου χάδι
Χαμένος στην δική σου απονιά.

Κουπλέ 2

Με φιγούρες να ποζάρουν ξεχασμένες
Σε άδειο σπίτι αιώνια μοναξιά
Εικόνες έρχονται μα είναι πληγωμένες
Σε ένα ταξίδι χωρίς παρηγοριά.

Ρεφρέν 

Και να που τώρα μένω μόνος στο σκοτάδι
Με μια βαριά και άψυχη καρδιά 
Κρυμμένος τώρα στο δικό σου χάδι
Χαμένος στην δική σου απονιά.

Χωρίς να Θέλω

Μεθυσμένος πολεμάω τον εαυτό μου 
Σουλατσάρουν στο μυαλό μου αναμνήσεις 
Φευγαλέα επιπλέουν στο ποτό μου
Λέξεις αισθήματά η ελπίδα να γυρίσεις 

Είμαι μόνος μα αγγίζω το κορμί σου
Εμφανίζεσαι και χάνεσαι στον χώρο 
Σε κοιτάω μα δεν βλέπω την μορφή σου
Σε ένα άδοξο παιχνίδι με τον χρόνο 

Κλίνω τα μάτια μου και χάνομαι μαζί σου 
Σε μια αγάπη που πηγαίνει μέχρι τέλος 
Μα είναι ψεύτικο ταξίδι η ύπαρξή σου
Και με ξυπνάει η λογική χωρίς να θέλω 

Χωρίς να θέλω να πιστέψω σε έχω χάσει 
Και η αγάπη μας τώρα έχει σβήσει 
Αισθάνομαι να μου χτυπούν την πλάτη
Και να μου λένε φύγε φίλε έχεις μεθύσει

Έρχονται Στιγμές

Έρχονται στιγμές θολές και άχρωμες 

Σε ένα μέλλον που μοιάζει να εκδικείται 

Φεύγουνε χάνονται τα όνειρα αδιάβατα 

Το σώμα αδύναμο προσπαθεί να προσποιείται.

Τα φωτεινά χαμόγελα τώρα δεν γελούν 

Στις πλατείες το πλήθος δεν μιλάει 

Κοιτάει με βλέμμα αδιάφορο πικρό 

Τον ήλιο που από πάνω τους περνάει.

Οι παιδικές μας οι χαρές έπαψαν και αυτές 

παιδιά να διασκεδάζουν

Όλα άλλαξαν γιατί ο χρόνος δεν μπορεί 

να βλέπει τον κόσμο μας που πια δεν αγαπάει.

Αυτά που ζήσαμε παλιά δεν έρχονται ποτέ ξανά 

ο πόνος δεν περνάει 

Στα γνωστά μας τα λημέρια δεν υπάρχουν χέρια 

μόνο κοφτερά μαχαίρια που κόβουν και πονούν.

Η ζωή δεν της χρωστάει

Τώρα έμεινε μόνη και δεν ξέρει πού να πάει

Γυρνάει πίσω μόνο λίγο και κοιτάει

Η ζωή της τόσο γρήγορα περνάει

Ξαναπαίρνει το δρόμο της ζωής και προχωράει.

Προχωράει σε έναν δρόμο μα πονάει

Αυτά που ένοιωσε από κάποιους τα κρατάει

Ξέρει καλά πως η ζωή δεν της χρωστάει

Αν ο κόσμος της και πάλι ξεψυχάει.

Όμως έμαθε πολύ καλά να μην ξεχνάει.

Πώς την πόνεσαν οι άνθρωποι με ψεύτικες ελπίδες.

Πως της κλέψανε τα όνειρα οι άψυχες πατρίδες

Πώς τη σκότωσαν μέσα στην κοιλιά το έμβρυο που δεν είδες

Και έσβησε μόνη μία βραδιά από του κόσμου τις λεπίδες.

Εμφιαλωμένο οξυγόνο

Αυτό το όμορφο το δειλινό δεν το πουλάω 

Γραπώνομαι από της γης τον ουρανό και προσκυνάω.

Μεθώ με ανοιξιάτικες μοσχοβολίες και παπαρούνες στάχτη

Ξαπλώνομαι στην αμμουδιά στην ξενιτιά και στα καμμένα δάση.

Δεν σας μιλώ δεν πολεμώ μόνο αφήνομαι εδώ

Και από ανθρώπους που μισώ πίνω οξυγόνο δεν μεθώ 

Για αυτή την άδικη ζωή και τη μοντέρνα τάση.

Δημήτρης Digi Γράμψας 

Στην Σόλωνος

Σε γνώρισα μία νύχτα σε εκείνο το μπαράκι
Στην Σόλωνος ξενύχταγες και έπινες ποτάκι
Την ώρα που αντίκρισα τα μάτια σου στο πλήθος
Τα στήθια μου φτερούγισαν σαν άγγελοι ξοπίσω

Αμέσως το κατάλαβα πως βρήκα το μπελά μου
Και μάλλον πως θα γνώριζα τον έρωτα καρδιά μου
Τον έρωτα που έψαχνα στου χρόνου τα ταξίδια
Μα πάντα την πάταγα γιατί όλα ήταν ίδια

Έτσι λοιπόν ξεκίνησα και ήρθα πιο κοντά σου
Την ευκαιρία έψαχνα να κλέψω μία ματιά σου
Και εκεί που ήτανε όλα μια χαρά και φαίνονταν ωραία
Ξάφνου διαπίστωσα πως έχεις και παρέα
Τα πόδια μου ξεκίνησαν να τρέμουνε λιγάκι
Γιατί απλά κατάλαβα πως είχες γκομενάκι

Και εκεί που υπολόγιζα πώς σε έχασα στα αλήθεια
Γύρισες το κεφάλι σου και μου πες καληνύχτα
Μου πες ακόμα πώς θα ρθεις αύριο το βραδάκι
Για πάρτη μου να πιεις σε τούτο το μπαράκι

Με χρώματα και μουσικές απόψε τραγουδάω
Για σένανε καρδούλα μου στα όνειρα τα σπάω
Δεν ξέρω αν θα γίνουνε τα όνειρα μαζί σου
Μα σίγουρα ματάκια μου πεθαίνω στο κορμί σου

Ζακυνθινή μου ομορφιά: Μελοποιημένο

https://youtu.be/gF74qHUN9IM

Είσαι μια όαση γλυκιά της φύσης το λουλούδι 
Είσαι κοντέσα όμορφη της νιότης το τραγούδι 
Και στα σοκάκια που χωρούν του κόσμου οι φιλίες
Με μαντολίνα τραγουδούν για τση όμορφες κυρίες 

Οι ποιητές που σε αγαπούν σε κάνουν προικισμένη 
Είσαι του ιονίου αρχόντισσα γνωστή και μορφωμένη
Είσαι το άνθος της Ανατολής το Φιόρο του Λεβάντε
Είσαι μια κόρη ξακουστή και σε ονομάζουν Τζάντε

Ζακυνθινή μου ομορφιά μικρή μου Υληέσσα
Που και ο Οδυσσέας σε ερωτεύτηκε ξανθιά μου πριγκιπέσα
Μα κι ο Σολωμός που έγραψε τση ρίμες στην ιστορία
Όλοι μας σ' αγαπήσαμε επτανησιακή μου πανδαισία 

Για σένα απόψε τραγούδι έγραψα με πένα την αγάπη 
Ευχαριστώ που μας φιλοξενείς στα πάτρια εδάφη 
Όσα και Χρόνια να περνούν εγώ θα σε θαυμάζω
Είσαι για μένα το νόημα που στην ζωή δοξάζω

Μήπως ήρθε η ώρα;

Μήπως ήρθε η ώρα να κοιτάξεις ποιος είσαι
για να μάθεις τι κάνεις την αυλαίας σου κλείσε
στα σκοτάδια σου ψάξε τα κομμάτια σου σμίξε
μήπως ήρθε η ώρα τα προβλήματα λύσε.


Μήπως ήρθε η ώρα να ανοίξεις της πύλες
την ψυχή για να σπρώξει να γράψει της ρίμες
στα τεφτέρια σου άσε της χάρες μα και λύπες
στα όνειρα σου να αρπάξεις τις στιγμές σου εκείνες.


Τα σκουπίδια σου κάψε την πανοπλία σου φορά
παρακάτω θα τα βρεις στο μονοπάτι προχώρα
άστα πίσω μην ψάξεις γιατί έρχεται η ώρα
να κερδίσεις το αύριο να σμιλεύσεις το τώρα.


Και αν κάποιοι σου στήσανε κείνα τα χρονιά
πλεκτάνη μεγάλη με πειραγμένα τα πιόνια
τώρα ήρθε η ώρα να τους δείξεις ποιος είσαι
στης αληθείας το χάδι το ψέμα τους σβήσε.

ψεύτικα λόγια

Με μια ελπίδα που χρόνια περιμένεις

κοντά σου να ρθει συνέχεια προσπαθεί

σαν κάτι να άλλαξε νομίζεις και επιμένεις

μα της τύχης το λουλούδι έχει τώρα μαραθεί.

Πολλοί σου έλεγαν πως θα αλλάξουν όλα

και πως θα βρεις και συ το μαγικό κλειδί

κάποιοι σε φλόμωσαν με ψεύτικα λόγια

και κάποιοι σε βοήθησαν με μαγικό ραβδί.


Πέρασες δύσκολα το ξέρω το είδαν όλοι
τίποτα δεν κερδίζετε σε τούτοι την ζωή
σκύβεις το κεφάλι σε μια ερειπωμένη πόλη
να αλλάξεις θέλεις ένα ηλιόλουστο πρωί.


Κράτα λοιπόν γερά το πλοίο της ζωής σου

και μην φοβάσαι πια μην πέσεις και πνιγείς

άλλωστε εσύ κρατάς τα γκέμια της ψυχής σου

και όχι τα ψεύτικα λόγια μιας νοσηρής στιγμής.

Η μοίρα

Βρε νύχτα που με θόλωσες με πάθος
κανε πέρα άσε με να βρω μονάχος
του παράδεισου η της κόλασης σκοπό
χαμογέλα λίγο δεν με νοιάζει κι ας κοπώ.


Φτάνει ποια να με πουλάς ρε μοίρα
έχω μέσα μου αβάσταχτη πλημμύρα
δεν μπορώ να νιώθω τόσο χάλια
η καρδιά σπάει σε αμέτρητα ρετάλια.


Το μυαλό μου τώρα πια με ταξιδεύει
έχω πόνο στην ψυχή μου που στερεύει
έχω μέσα μου ατάραχη ελπίδα
και ας μένουνε η φαίνονται τα πάντα ίδια.


Έτσι περιμένω τόσα χρόνια σε ένα τρένο
που για πάντα βρίσκετε ερειπωμένο
να μουγκρίζει μέσα του καρβουνιασμένο
για να με ταξιδέψει σε ένα θάνατο αγριεμένο.

Τα απόκρυφα μονοπάτια της σκέψεις μου

Μέσα στα απόκρυφα μονοπάτια της σκέψης μου,
αιχμαλωτίζω τον ίδιο μου τον εαυτό, με εικόνες
βγαλμένες από βουβό κινηματογράφο,
με λέξεις πρόθυμες να εκτεθούν στην λάμψη του
αλλοπρόσαλλου και μυστηρίου κόσμου μου.

Κοιτάζοντας το χιόνι αντιλαμβάνομαι πως
τίποτα δεν μένει ανικανοποίητο στο βάθρο της
ανευθυνότητας περιμένοντας το σκοτάδι.

Μια κουβέντα, ένα πρόσωπο, ένα χάδι,
εμφανίζονται μέσα σε λέξεις, χαρίζοντας
έννοιες που ντρέπονται να φανούν δυνατές
πάνω στα μίζερα και κουφά βλέμματα ανθρώπων,
που σχηματίζουν ασπρόμαυρους κλόουν με
πράσινα μάγουλα και κόκκινες μύτες.

Το ρυάκι που τρέχει αδιάκοπα ανάποδα στον χρόνο,
σχηματίζει κρυφές ρωγμές σε έναν χώρο που τίποτα
δεν κυλάει το ίδιο, όπως το να ονειρεύονται οι
άνθρωποι ότι υπάρχουν και ζουν για πάντα μαζί.

Σήμερα πήρα το θάρρος να γράψω σκέψεις της
οποίες είχα αφήσει καιρό να γουρμάσουν όπως
γουρμάζει ένα φρούτο πάνω σε μια καλοσχηματισμένη
ρίζα, περιμένοντας να ταξιδέψει και αυτοί στον
μουδιασμένο και χαζό μας κόσμο, σε έναν κόσμο που
τίποτα δεν υφίσταται και τίποτα δεν μένει για πάντα
κομψό.

Τα όνειρα που έκανα από παιδί κατακερματίζονται ένα ένα
όχι γιατί το επέλεξα εγώ άλλα γιατί τα μαστίγωσαν οι
άνθρωποι πριν καλά καλά βρουν ψυχή για να πετάξουν.

Σε μια αιωνιότητα δεν προσέχουμε τα υποσυνείδητα
μηνύματα που έχουν σταλεί στον συνειδητό μας κόσμο
από τους μέντορες της τύχης και κατά συνέπεια
εγκλωβιζόμαστε σε αυτόν τον υλικό κύκλο του ψεύτικου
κόσμου μας.

Τα φτερωτά ψέματα υπάρχουν για να μας θυμίζουν πως
τίποτα δεν έγινε τυχαία χωρίς κάποιος πρώτα να
γκρεμίσει της αλήθειες.

Η κλεψύδρα της σχετικότητας μας καθιστά υπεύθυνους
για το πως θα κυλήσουμε στον χρόνο και στο χώρο χωρίς
να γίνουμε αντιληφθεί από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Σεργιάνισες στα όνειρα

Τα σύννεφα σκεπάζουνε αυτόν τον τόπο
με ένα δάκρυ σου στερεύεις της αλήθειες
και ο κόσμος σου χαμένος στις συνήθειες
ελπίζει σε ένα μέλλον με άλλον τρόπο.

Σέρνεσαι ολόψυχα σε δρόμους και βρυχάσαι
τα μάτια σου κοιτάζουν ολόγυρα που να σαι
μήπως και στείλανε η μέδουσες σημάδι
στα άδυτα της μοίρας σου θες να σαι.


Περπάτησες σε γέφυρες που ήταν παλιά λημέρια
ξανάζησες οράματα που είχες ξανά πονέσει
με όργανα και μουσικές κοιτάζοντας τα αστέρια
ελπίζοντας στο αύριο να πάρεις μία θέση.


Σεργιάνισες στα όνειρα της μάνα σου το χάδι
μα τίποτα δεν γλίτωσε στου χρόνου την απόχη
όσο και αν ήθελες της άμοιρης το δάκρυ

το κλέψανε τα τέρατα στου Άδη τον εξώστη

Αόρατο κελί

Ήρθε ο χειμώνας ο βαρύς και έξω βρέχει 
με μια πένα σου για χρόνια προσπαθείς 
να γράψεις αυτά που δεν έγραψε κανείς 
και για όλα τα άλλα που ο κόσμος δεν αντέχει.


Ώμος το ένιωσες και συ προτού το γράψεις 
να τρέχει μπρος σου ένα αόρατο κελί 
να μην σε αφήνει την ψυχή σου για να ψάξεις 
την ζωή σου να αρπάξεις νοσταλγείς 
και αυτή να σου γλιστράει σαν το χέλι.


Μα να ξέρεις εσένα δεν σε άγγιξε ο πόνος
γιατί η άνθρωποι δεν νοιάζονται πληγώνουν 
για τα όνειρα που πάντα τους τελειώνουν 
είναι η φύση τους παράξενα ψυχρή δραπέτης μόνος.


Κι είσαι τώρα χρόνια ανήμπορος και κουρασμένος 
σκυφτός διαβάτης σε μια πόλη εγκλωβισμένος 
δεν σε νοιάζει τελικά που δεν μπορείς 
να γράψεις αυτά που δεν έγραψε κανείς 
και για όλα τα άλλα που ο κόσμος δεν αντέχει.

Ο χρόνος

                         
Είσαι φιγούρα και περνάς τα χρόνια βλέπεις μόνο
μιας άλλης νιότης ο παθόν που κράταγες στον χρόνο
να σου θυμίζει την στιγμή αυτό πονάει πάντα
και όχι της νιότης σου το φως πιο κάτω στα τριάντα.

Κι όταν περάσεις τον σταθμό και πάλι μείνεις μόνος
σαν τον αλήτη μοναχό που τον ξοδεύει ο φθόνος
σκέψου πως έφτασες εδώ και μην το βάζεις κάτω
γιατί ο χρόνος θέλει και μαγκιά καθώς θα πιάνει πάτο.

Θα χεις να σκέφτεσαι πολλά και ξέρεις είναι ωραία
όταν θυμάσαι της στιγμές με φίλους και παρέα
όλα μένουν στο μυαλό κανείς δεν στα πειράζει
και ούτε ο θάνατος μπορεί εσένα να υποτάζει.

Γιατί η ψυχή μας είναι  αρχηγός και μόνο αυτή το ξέρει
πως ότι και αν ζούμε ευτυχώς αυτή μας τα προσφέρει
κι όχι του χρόνου οι στιγμές που χάνονται στον πόνο
γι αυτό την ψυχή σου να αγαπάς αυτή θα μείνει μόνο.


                                                                                                                                         Ζάκυνθος 15/12/2014

Είναι ψέμα

Βαριά η ανάσα περπατάω τα σοκάκια
τρεις το βράδυ μεθυσμένος και ξενύχτης
κάτι πόρνες με κοιτάζουν στα μπαράκια
κοίτα λένε πως κατάντησε ο αλήτης.

μα δεν ξέρουν πως με πνίγουν η ελπίδες
ότι για χρόνια κουβαλάω μια αυταπάτη
στο μυαλό μου πως χαράζουν η λεπίδες
πρέπει να βρω της ζωής το μονοπάτι.



Μένω μόνος και δεν έχω πια εικόνες
το μυαλό μου έχει πάρει άλλη στρέψη
την ζωή μου την φοβίζουν η θαμώνες
και το όπλο με έχει τώρα  σημαδέψει.



Είναι ψέμα πως θα αλλάξουν όλα γύρω
και η ζωή μου τώρα θα μπει σε μια τάξη
στα τριάντα και τα τέσσερα τριγύρω
είναι ώρα για να κάνω καμιά πράξη.

Σκέψεις θολές

Σκέψεις θολές ποζάρουν στο μπαλκόνι
βουβά τα όνειρα γκρεμίζουν της συνήθειες
χλομά τα πρόσωπα κοιτάζουνε το χιόνι
κανείς δεν πρόλαβε να δείξει της αλήθειες.



Είναι ο έρωτας στα μάτια σου αλήτης
με ένα βλέμμα σου τον κόσμο τον κερδίζεις
στο πλάι σου μένω απρόσμενος ξενύχτης
μα σε ένα όνειρο το δάκρυ σου σκορπίζεις.



Στο κορμί σου τα σημάδια σου μου δείχνεις
και μου λες πως όλοι σε είχαν στιγματίσει.



Ξανάρχισε ο φόβος σου στο δρόμο να ζυγώνει
και σκέφτεσαι στιγμές  που χες παλιά ματώσει
κοιτάς τριγύρω σου μα νιώθεις πάλι μονή
μα ο χρόνος ξέρει πως να τα διορθώσει. 

Μια μέρα θα γυρίσεις

Με μάτια ορθάνοιχτα κοιτάζω το ταβάνι

η απουσία σου τον χρόνο τον ξοδεύει

θυμάμαι μου έταξες μια βόλτα στο λιμάνι

μα η αύρα σου τον πόνο ταξιδεύει.

Με παραμύθια τώρα τρέφω τις ελπίδες 

ταξιδεύω σε ένα κόσμο που βουλιάζει

το κορμί μου το χαράζουν η λεπίδες

η πληγή αιμορραγεί μα δεν με νοιάζει.

Με άφησες μόνο να μετράω αναμνήσεις

και να πείθομαι πως μια μέρα θα γυρίσεις.


Και αν έφταιξα σε αυτό μας το παιχνίδι
δεν ήταν λόγος μονάχο να μ'αφήσεις
στην ζωή μου ήσουν ένα όμορφο στολίδι
μα ο χρόνος τώρα όλα τα έχει σβήσει.


Εύχομαι να είσαι για πάντα ευτυχισμένη
θα σ'αγαπώ όσο δεν σ'αγάπησε κανείς
αν κάποια στιγμή βρεθείς μετανιωμένη
ξέρεις τον δρόμο για να'ρθεις να με βρεις.

Σχοινοβάτης

Μια κατάρα χρόνια τον τραβάει
το κορμί του κρατά βασανισμένα
την ψυχή του τώρα δεν πουλάει
και αναμνήσεις σβήνουν όλο ένα.



Βλέπει όνειρα να καίνε την στιγμή του
σε μπουντρούμια ζει τώρα για χρόνια
χάνει δύναμη μα δείχνει την πυγμή του
για ένα ψεύτικο παιχνίδι με τα πιόνια.



Σχοινοβάτης αιωρείται στο σκοτάδι
σε σκοινί μισό κομμένο που βαστάει
παζαρεύει την ψυχή του με τον Άδη
την ζωή του τόσο άδικα σκορπάει.



Και ξυπνάει πάλη νύχτα φοβισμένος
ξανά ακούει να τραντάζετε το χώμα
είναι χρόνια σε κελί παγιδευμένος
κι η ψυχή του αποδρά από΄το στόμα.

Ο ΑΛΓΚΟΝ

Πάνω σε μαύρο άλογο καλπάζω μοναχός
με χέρια ανοιχτά σαν να μουν αϊτός
φεύγω σε άγνωστο ταξίδι της ψυχής
αφήνοντας πίσω μου Ινδιάνους της Φυλής.



Η μνήμη μου κρατά ιστορίες τις φωτιάς
όταν ο άνεμος φυσούσε να μας κάνει συντροφιά
στην απέραντη πεδιάδα στα ανατολικά βουνά
έχω ένα αστέρι που με κυβερνά.



Τώρα ψάχνω για να βρω τον άνθρωπο τον αστεριών
έχει το όνομα Αλγκον [λευκό γεράκι τον καλών]
ο ουρανός είναι ψηλός και δεν μπορώ να τον δω
πρέπει να ανέβω και γω στον ουράνιο κόσμο τον ψυχών.



Ωωω  μεγάλο πνεύμα που έφτιαξες το σύμπαν
γονατίζω και προσεύχομαι όλα να γίνουν ίδια
να μπορούσε ο ουρανός να κατέβαινε και αυτός
πιο κάτω να μπορώ για να με πάρει ο Αλγκόν.

Μα τελειώνει η ιστορία

Κοιτάω τώρα στο σκοτάδι
η πληγή μου αιμορραγεί
κριμένος μέσα σε  ένα χάδι
χαμένος τώρα σε άλλη γη

Είναι θλιμμένες θεωρίες
στην αλαζονεία των καιρών
γεννιούνται όμως ευκαιρίες
μέσα στις στάχτες ξανά ζω.

Σηκώνω χέρια στον αέρα
ακούω λέξεις του χαμού
νιώθω να έρχεται η ημέρα
του αιώνιου στοχασμού.

Να λυτρώσει από μιζέρια
αδικημένους και φτωχούς
και να κόψουμε τα χέρια
σε αυτούς τους μαστροπούς.

Που μας πίνουνε το αίμα
τόσα χρόνια κυβερνούν
μας φλομώνουνε στο ψέμα
και το κόσμο μας πονούν.

Μα τελειώνει η ιστορία
άλλο δεν μας ξεγελούν
δεν τους δίνουμε ευκαιρία
άλλο πια να κυβερνούν.

Mεθάς με πόνο

Κρατάς κρυμμένες τις ιστορίες
τραβάς τον άσσο απ` το μανίκι,
κοιτάς μπροστά σου τις θεωρίες
κανένας όμως δεν σου ανήκει.

Μεθάς με πόνο κι αυτήν την νύχτα
περνάς μονάχος σε άλλο κενό,
γυρνάς την πλάτη και λες καληνύχτα
τώρα πεθαίνεις σε κάποιο στενό.

Νιώθεις το σώμα να αλαφρώνει
έχεις στα μάτια εικόνες παλιές,
βλέπεις τον χάρο να σε ζυγώνει
υπάρχουν αιτίες σου λέει πολλές.

Φύγε του λες γιατί δεν σε γουστάρω
τα δόντια σου σφίγγεις και προσπαθείς,
ήρθα απαντάει ... την ψυχή σου να πάρω
μόνος σου είσαι ... δεν με βλέπει κανείς.

οι μέρες που φοβόμουνα

Χίλιες στιγμές δεν μπόρεσα
της μοίρας μου φοβέρα
και την ψυχή μου δώρισα
δεν κράτησα την μέρα.

Την μέρα που θα γιόρταζαν
η λογική και η τρέλα
δεν ήξερα πως ονόμαζαν
την φωνή που έλεγε έλα.

Οι μέρες που φοβόμουνα
κίτρινες χλομές μου μέρες
από πάνω σας κρατιόμουνα
δύστυχες θολές μου σφαίρες.

Και το μυαλό που ούρλιαζε
με κράταγε σε σκέψεις
ήταν κοντά και γκρίνιαζε
της τρέλας αυτές οι λέξεις.

Βύθιζες το πλοίο της ζωή σου

Συνήθιζες να κρύβεις το εγώ σου σε μια  ανίατη κίτρινη μιζέρια

ήθελες να βλέπεις τον θυμό σου που πάνω σου χρόνια ξενυχτά

τα λάθη σου κρατούσες ρημαγμένα στα ποιο χλομά σου μεσημέρια

ζητούσες ολόγυρα τ`αστέρια τα μάτια σου δεν μέναν ανοιχτά

Ταξίδευες στα σύνορα του κόσμου μα ήσουν θάλασσα χωρίς ακρογιαλιά

σκέπαζες στην άμμο με τα χέρια τα ναυάγια που δεν θέλεις να μιλάς

μούγκριζες της νύχτες ματωμένος στα όνειρα μίλαγες και ξύπναγες παλιά

έπνιγες την θλίψη της ανίας στα δυο σου χέρια μα τώρα σ΄αρέσει να γελάς

Βύθιζες τον πλοίο της ζωή σου σε μια πεθαμένη ανάσα που όλο προσκυνάς

ξενύχταγες σε ανόητα λημέρια που στον χρόνο ποτέ σου δεν ξεχνάς

άκουγες το ήχο της καρδιά σου μα τώρα μουδιάζεις και ξυπνάς

έπνιγες τους δαίμονες της τρέλας και τώρα ουρλιάζεις και πονάς

 

Ταξίδευες στα σύνορα του κόσμου μα ήσουν θάλασσα χωρίς ακρογιαλιά

σκέπαζες στην άμμο με τα χέρια τα ναυάγια που δεν θέλεις να μιλάς

μούγκριζες της νύχτες ματωμένος στα όνειρα μίλαγες και ξύπναγες παλιά

έπνιγες την θλίψη με τα δυο σου χέρια μα τώρα σ΄αρέσει να γελάς.

Σε κλίμα χωρισμού

Σε κλίμα χωρισμού τώρα μετράω τα κομμάτια μου
όλα μένουν εδώ και όλα γυρίζουνε μες τα μάτια μου
μια σχέσει πρέπει να παίζει σε ωραία παραμύθια
και αν δεν σωθεί να λυτρώνει από το ψέμα η αλήθεια.

Να μην φοβάται το μυαλό να παίρνει αποφάσεις
όταν ραγίζει το γυαλί σε ανούσιες περιστάσεις
να ξεπερνά η λογική τα θέλω της ψυχής μας
να επιστρέφει η καρδιά στο δρόμο της ζωής μας.


Και όπως μου λέγαν οι παλιοί το τραίνο άμα χάσεις
μην λυπηθείς ούτε στιγμή άλλο θα ρθει για να πιάσεις
είναι η ζωή πολύ μικρή για τέτοια στενοχώρια
ζήσε μονάχα να χαρείς και της πίκρες άσε χώρια.

Να μην φοβάται το μυαλό να παίρνει αποφάσεις
όταν ραγίζει το γυαλί σε ανούσιες περιστάσεις
να ξεπερνά η λογική τα θέλω της ψυχής μας
να επιστρέφει η καρδιά στο δρόμο της ζωής μας.

Πάλι κι απόψε

Πάλι κι απόψε της νύχτας θα φανερωθώ

να περιμένω την μορφή σου την χαμένη

και με καπνούς από τσιγάρα θα προσμένει

η ψυχή μου στο σκοτάδι απελπισμένη.

Πάλι κι απόψε  στα ονειρά μου θα χαθώ 

 να περιμένω μια αγκαλιά φυλακισμένη

και μια ανάσα μου καυτή  θα περιμένει

των χειλιών την αύρα σου την μαγεμένη.

Πάλι κι απόψε απ τον χάρο θα σωθώ

την ζωή σου θα κρατήσω την δαρμένη

και μες τα μάτια σου θα δω αγριεμένη

την ομορφιά σου τόσο  εγκλωβισμένη.

Πάλι κι απόψε θα σου πω πως σε ποθώ

η οπτασία σου στο νου μου πάντα μένει

και ένα ρίγος το κορμί μου θα προσμένει

αυτή η εικόνα σου η τόσο ερωτευμένη.              

Του ουρανού σου το γαλάζιο

Είναι της χαράς σου φως
της μοίρας σου παιχνίδι
της ψυχής σου ο ρυθμός
και μια αγκαλιά στολίδι.

Του ουρανού σου το γαλάζιο
και της νιότης σου σενάριο
της ελπίδα σου κουράγιο
της γοητείας σου το άγριο.

Της ζωής σου παραμύθι
της καρδιάς σου αυτή οι χτύποι
της ντροπής σου κάποια ήθη
του κορμιού σου αυτοί οι τύποι.

Κι όλα είναι τελειωμένα
άλλα ανούσια κι άλλα ξένα
στο μυαλό σου μπερδεμένα
και στην ηδονή χαμένα.

Ξένοι Καιροί

Ξένοι καιροί σε τυραννούν χωρείς να βλέπεις δύση
και όλα στερεύουν εδώ μα η ώρα δεν θα αργήσει
ξύπνησαν μέσα σου τα όνειρα και πάνε πάρα πέρα
σε ένα παιχνίδι προσπαθείς κάθε νυχτιά και μέρα.


Πνίγεις τα τέρατα του νου μα χάνεις τον καιρό σου
αν δεν τολμήσεις μοναχός να βρεις τον εαυτό σου
μέσα από λάθη και σωστά θα μάθεις την αιτία
όταν βαθιά σου θα πονάς σε αυτήν την ιστορία.

Είναι παιχνίδια  των καιρών αυτά που νιώθεις τώρα
πίκρες και βάσανα περνούν άμα περάσει η ώρα
θα γιατρευτούν η πληγές στο πέρασμα του χρόνου
άμα σκεφτείς ποιο θετικά μες την στιγμή του πόνου.

Και πάντα να κρατάς καλά τον άσωτο εαυτό σου
όταν δεν βρίσκεις γιατρειά από το άρρωστο εγώ σου
και μην ξεχνάς κάθε φορά να νιώθεις ευτυχία
γιατί η ζωή είναι χαρά και όχι δυστυχία...
  

Βαμμένες κόκκινες στιγμές

Βαμμένες κόκκινες στιγμές γυρίζουν πάλι στα σκαλιά
και στα υπόγεια άδοξα τον πόνο ακόμα κουβαλάω
ίσως να είναι μια ελπίδα αυτή η σκέψη απ τα παλιά
ίσως να είναι μια ακαθόριστη στιγμή που δεν πουλάω.


Βαμμένες κόκκινες ελπίδες τον αοράτων η πυγμή
βαμμένα και τα όνειρα αυτών που ρίχνουν τις ριπές
σε ένα ανούσιο παιχνίδι η μοίρα ανοίγει την ρωγμή
των αυτόχειρων που ξέρουν καλά όλα αυτά που είπες.


Βαμμένες κόκκινες πατρίδες πεθαίνουν τώρα μοναχές
χωρίς να ξέρει κάποιος πως ήταν οι μέρες και οι νύχτες
σε αυτόν τον κόσμο προδομένες είναι όλες οι εποχές
βουβά τα στόματα αντικρίζουν αυτές τις καληνύχτες.


Βαμμένες κόκκινες γιορτές ματώνουν τώρα  σε όλα τα πλάτη
και έχει η αλήθεια μια στιγμή μες στον απόηχο της φρίκης
που θα μας φέρει στρατηλάτες για μια ένδοξη εποχή γεμάτη
από ελεύθερες ψυχές για μια γιορτή ανθρωπιάς και νίκης.

τα χρόνια

Τα χρόνια της νιότης μου τώρα πέθαναν και με
άφησαν μόνο στο σκοτάδι να μαζεύω εικόνες
στο μυαλό που μου θυμίζουν εμπειρίες και με
συντροφεύουν κάθε νύχτα στα λειψά μου όνειρα.

Η αλάνα που παίζαμε τα ζεστά καλοκαίρια
δεν υπάρχει πια στην θέση της φύτρωσαν
μπετά και σίδερα που αφήνουν επισκέπτες.

Τώρα τίποτα ποια δεν είναι το ίδιο τα κοντά
παντελονάκια μίκρυναν και γίνανε σκελέες
και η σφεντόνα μου που σάπισε δεν πετά ποια
της πέτρες.

Μα ούτε τα πρώτα μας φιλιά δεν μείνανε
ούτε τα ραβασάκια στα όμορφα κορίτσια
ούτε και αυτός ο κόμπος στον λαιμό που
έπνιγε τον φόβο του πρώτου μας έρωτα.


Όλα τώρα άλλαξαν ποία και στην θέσει τους
μπήκαν τα γερατειά και αυτά τα άχαρα και
μουσκεμένα βράδια να κοιτάω το ταβάνι
με τόσο μίσος.

Τα χρόνια που μείνανε τα βαδίζω από βαριά
φορτία που μου κόβουν λίγο λίγο την ανάσα
και προσπαθώ να μην σκέφτομαι τον θάνατο τώρα πια...

Άπλωσα τα φύλλα της ψυχής σου

Άκουσα τον ήχο της πνοής σου
είχε μια αύρα μαγεμένη
κοίταξα μέσα στην ψυχή σου
είδα μια ομορφιά θλιμμένη.

Άλλαξα την πλώρη της βραδιάς μου
χάραξα δρόμο θετικό
άνοιξα την πόρτα της καρδιάς μου
άγγιξα κορμί μεθυστικό.

Άπλωσα τα φύλλα της ψυχής σου
σε ένα έρωτα μοναδικό
άφησα της στάλες της βροχής σου
να τρέχουν σαν αερικό.

Σκούπισες τα δάκρυα της ζωής σου
με ένα χάδι ερωτικό
άκουσα τα λόγια της στιγμής σου
φίλησα κορμί ηδονικό.

Ένιωσες στα βάθη του κορμιού σου
μια κυριαρχία εκπληκτική
δεν είναι πλάνη του μυαλού σου
είναι μια τάση ερωτική.

Ξεχασμένες αναμνήσεις

Ξεχασμένες αναμνήσεις με περικλείουν στο σκοτάδι
στα βάθη της ψυχής μου αφήνουν γλυκά ένα σημάδι
να μου θυμίζουνε στιγμές που ο χρόνος δεν της άγγιξε
βαθιά είναι τώρα τα σημάδια μα ο πόνος δεν το διάλεξε.


Ξεχασμένες αναμνήσεις μες του χρόνου τα γιοφύρια
με πηγαίνουν λίγο πίσω στης ζωής μου τα ζαφείρια
αναλλοίωτες στιγμές σαν έζησα και μαζί τώρα γέρασα
και τα χρόνια όλα φύγανε μα καθόλου δεν τα ένιωσα.


Σαν παιδί ακόμα νιώθω που κρατάει τα παιχνίδια
μα στου Αιόλου το νησί θα σαλπάρω με στολίδια
να ζητήσω μία χάρη και τον χάρο θα τον στρέψω
τους ανέμους να κρατάει την ψυχή να αγναντέψω.

Μέρες και νύχτες

Μέρες και νύχτες γλιστρούν από μπροστά μου
γελούν και κλαίνε περνούν λίγο από κοντά μου
κοιτούν δειλά δεν μιλούν και ξαφνικά μεθούν
ρωτούν που πάνε δεν απαντώ με προσπερνούν.


Μέρες και νύχτες φευγαλέες άλλες πολύ μοιραίες
μπερδεμένες,θαρραλέες μικρές μα και ωραίες
μουντές καυτές άλλες ανούσιες ματωμένες
μέρες και νύχτες άρρωστες γκρίζες μουδιασμένες.


Και γώ να ζω εδώ σαν κλόουν σε παράσταση
να ταυτίζομαι μαζί τους σε ανεξήγητη κατάσταση
να απλώνουν το χέρι να με πάρουνε μαζί τους
μέρες και νύχτες δειλές με κλίνουν στο κελί τους.

Πικρές αλήθειες

Πικρές αλήθειες με πονούν και θέλω να αφήσω
λόγια βαριά με κυβερνούν και θέλω να μεθύσω
όλα όσα έχω στην καρδιά απόψε θα τα σβήσω
και αν δεν βρω την γιατρειά το χάρο θ'αντικρίσω.



Μου πες πως είχα αφεθεί στου χρόνου τη ρουτίνα
πως έπαψα να σε ποθώ όπως τα χρόνια εκείνα
μα εγώ σου λέω αγάπη μου πως σ'αγαπώ ακόμα
και τίποτα δεν άλλαξε στου έρωτα το χρώμα.



Μου πες λοιπόν πως έσβησε το λαμπερό σου αστέρι
και τη ζωή μας σκότωσα με δίκοπο μαχαίρι
αιμάτωσε και έτρεξε το αίμα στην καρδιά σου
και έχασες το νόημα να ζω εγώ κοντά σου.

Μπερδεμένες καταστάσεις

Παράξενες εκφράσεις στον κόσμο οι προτάσεις
πρόσωπα αδιάκριτα μουντά και αντιδράσεις
λεγόμενα αδιάντροπα και συνεχώς κατάλληλα
διχασμένα πρόσωπα μα της σιωπής παράλληλα.


Μπερδεμένες καταστάσεις μα και λίγες οι εμφάσεις
ταξιδιάρικα πιστεύω με παγωμένες στάσεις
οι ζωές μας καθώς πρέπει μα χαμένες στα δεν πρέπει
δύσκολα  βαριά φορτία που ο έρωτας δεν βλέπει.


Συναισθήματα καριέρας μες τα κύματα της μέρας
φευγαλέες ιστορίες και σε λύματα ξενέρας
τελειωμένες καταστάσεις σε ανούσιες περιστάσεις
έχουμε όλοι μας ξεφύγει μα γκουρμέ φριχτές οι τάσεις.


Παίζουμε σηκέ παιχνίδια σε όλα αυτά τα παραμύθια
και τα πούρα της Αβάνας που τα κάψαμε στα αλήθεια
ούτε ευρώ για παξιμάδι δεν μας έμεινε στο ράφι
ξύπνα λέω στο μυαλό μου πριν να πάνε όλα στράφι.

O θαλασσόλυκοs

Σε όλα αυτά που είδα στου κόσμου τα ταξίδια
έγιναν στιχάκια όμορφα της μοίρας μου στολίδια
κι ένα τιμόνι κράταγα σαράντα χρόνια ασπίδα
για να κερδίζω πάντοτε της πλώρης την παρτίδα.

Ξέροντας οι θάλασσες πολλά μουν χαν κρυμμένα
γιατί του θαλασσόλυκου τα χρόνια είναι χαμένα
μα ήταν όνειρο ζωής αυτή η φυγή στα ξένα
κι ας πάλευα στα κύματα τα τόσο αγριεμένα.


Μια φορά στο μακρινό Μπαλί που ήμουνα θλιμμένος
ναύτης με κέρασε ρακί να πιω και ήταν μεθυσμένος
και μια βραδιά καλοκαιριού Μαγιόρκα Ισπανίας
πίναμε ρούμι δροσερό σε κύματα ανίας.

Εικόνες μένουν στο μυαλό και πως να τις ξορκίσω
τις σκέψεις μου στα πέλαγα για πάντα θα να αφήσω
τα χρόνια μου ήτανε πολλά μα εγώ γυρίζω πίσω
για το ταξίδι της ψυχής το χάρο να αντικρίσω.